ลิงซ์หดตัวเป็นก้อนกลม สีหน้าเซื่องซึม แม้แต่หูยังตกพับลง
คิ้วของม่อขมวดเข้าหากัน เขาจับอุ้งเท้าของลิงซ์เอาไว้ แล้วในท่วงท่าเช่นนั้นก็ตรวจดูมันอย่างละเอียด พลางถามด้วยความเป็นห่วง "บาดเจ็บตรงไหน?"
ท้ายทอยของลิงซ์ส่ายไปมา มันซุกหัวพยายามจะมุดเข้าไปในเสื้อของม่อ
ม่อก็เปิดเสื้อคลุมออก แล้วห่อตัวลิงซ์เข้ามาในอ้อมกอด "พวกเรากลับบ้านก่อน"
ซีกับเจว๋ยคิดว่าไป๋เจ๋อถูกรังแก ก็เดินตามหลังมาด้วยความขุ่นเคือง หมัดน้อย ๆ กำแน่น
ในถ้ำ ข้าวของที่เพิ่งเอามาแลก กองอยู่ข้างผนังห้องเก็บของ ม่อรู้ว่าไป๋เจ๋อชอบ เลยอุ้มเขามาดู
"อยากกินอะไร? ข้าทำให้เจ้า"
ไป๋เจ๋อกวาดตามองแค่แวบเดียว แล้วส่งเสียงครางแผ่วเบา "อู..." ก่อนจะซุกหน้าลงบนอุ้งเท้าอีกครั้ง
ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่คำพูดของไป๋ชิง พอคิดถึงว่าเจว๋ยเคยถูกรังแก ใจของไป๋เจ๋อก็เจ็บปวดแทบตาย ความรู้สึกสิ้นหวังและโกรธที่ระบายออกไปไหนไม่ได้นี่ ทำให้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองสามที
ปกติตอนกลางวันมีเพียงไป๋เจ๋อที่กินข้าวคนเดียว ม่อลูบหน้าของลิงซ์ แล้วพูดเบา ๆ ว่า "งั้นต้มซุปอาหารทะเลสักหม้อ แล้วเผือกเผามันหวานแดงอีกสักสองสามหัวดีไหม?"
"อู..." ไป๋เจ๋อตอบอย่างอ่อนแรง
ม่ออุ้มลิงซ์ไปวางไว้บนผ้าปูหนังสัตว์ข้างกองไฟ แล้วล้างผลไม้สีแดงลูกใหญ่มาวางไว้ระหว่างอุ้งเท้าทั้งสอง "เดี๋ยวก็ได้กิน"
ลิงซ์หดตัวเป็นก้อนกลม หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง
ซีเห็นไป๋เจ๋อหงอยเหงาไม่ร่าเริง ก็หมอบลงถามด้วยความเป็นห่วง "ไป๋เจ๋อ เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"