อย่ามองว่าเหยียนเคย "เกเร" สมัยเด็ก เขาไม่ใช่คนบุ่มบ่ามหรอก พอตั้งเป้าหมายได้ก็หันไปเรียกม่อทันที โดยอ้างว่าจะมาประลองฝีมือ นัดเด็กสองคนนั้นออกมาเป็นการส่วนตัว หลังจากซ้อมพวกมันจนเละ ก็ลากมาอยู่ต่อหน้าชิงกับซิง
ตอนแรกกะจะให้พวกมันขอโทษ แต่พอมองเห็นแผลถลอกที่แขนกับเข่าของชิง และสีหน้าไม่ยี่หระของพวกมัน ไฟที่เหยียนเพิ่งกดลงไปได้นิดหน่อยก็ "พรึ่บ" ปะทุขึ้นมาทันที เขายกขาขึ้น "ป้าบๆๆ" เตะก้นพวกมันไปหลายที
หนึ่งในนั้นตั้งตัวไม่ทัน เสียง "ตุ้บ" ดังขึ้น ก็ก้มหน้าก้มตากระแทกพงหญ้าต่อหน้าชิง ส่วนอีกคนเพิ่งจะเผ่น ม่อก็เสริมเท้าเข้าให้อย่างรวดเร็วและเงียบกริบ จังหวะแม่นยำและแรงดีเหลือเกิน
ชิงตกใจกับเสียงเอะอะที่เกิดขึ้นกะทันหัน พอเห็นชัดว่าคนบนพื้นเป็นใครแล้ว ก็รีบจูงซิงลุกขึ้นยืน เมื่อสายตาไปหยุดที่ใบหน้าซึ่งยังดูขาวสะอาดของเหยียนกับม่อ ก็ค่อยเบาใจลงได้บ้าง
"เราไม่เป็นไรนะ" ชิงรีบเตือนเสียงเบา "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์พวกนั้นอยู่ทางนู้น"
ชิงเป็นห่วงว่าเหยียนจะโดนซ้อมมากเป็นพิเศษ เพราะเคยเห็นมาด้วยตาหลายครั้ง ซึ่งสร้างความสะเทือนใจไม่น้อยให้กับเขาที่ไม่เคยโดนตีเลย
เหยียนหนีขึ้นต้นไม้ กระโดดลงแม่น้ำแล้ว ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของเขายังไล่ตามพร้อมกิ่งไม้ในมือ หวดลงไปบนบั้นท้าย เนื้อบนนั้นกระเพื่อมเป็นลอน แค่มองก็รู้สึกเจ็บแล้ว
ผู้ใหญ่ต่างบอกว่าเหยียนซน แต่ชิงรู้สึกว่าเหยียนเป็นเด็กดีชัดๆ เขาคิดมาตลอดว่าเฟิงดุเกินไป เพราะงั้นเขาก็กลัวเฟิงมากเหมือนกัน ถึงขั้นไม่กล้าไปบ้านตระกูลเหยียนเลยล่ะ