พายุฝนเหมือนจะตกหนักตลอดทั้งคืน กระทั่งในยามหลับใหล ยังมีเสียงฟ้าร้องกัมปนาทสะเทือนไปทั่ว
ไป๋เจ๋อขมวดคิ้วพลิกตัว แขนเสียนิสัยพาดไปบนตัวม่อ ทว่ากลับว่างเปล่า เขาจึงถูไถออกไปด้านข้างอีกหน่อย ก็ยังไม่รู้สึกถึงแผงอกนุ่มนิ่มเช่นเคย
"ตื่นเช้าจัง..."
ในศีรษะมีแต่ความปวดหนึบอึดอัด ไป๋เจ๋อซบหน้าลงกับหมอน ใช้โคนฝ่ามือนวดคลึงขมับเบาๆ แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เอ๊ะ ทำไมหัวเตียงถึงกลายเป็นสีครีมได้นะ?
เขายังไม่ทันตื่นเต็มที่ นิ้วมือสัมผัสโดนพื้นผิวไม้เรียบลื่น นึกว่าเป็นของเล่นใหม่ที่ม่อประดิษฐ์ขึ้น จึงใช้แรงถูมันอีกสองสามที
เฮ้อ หมอนใบนี้ก็ไม่เหมือนเดิมด้วย
ลายตารางสีฟ้าเทา ทำไมมันคุ้นตาอย่างนี้?
ไป๋เจ๋อใช้ท่าเดินแบบสิงโตทะเล ยกแขนพยุงตัวขึ้นมา เงยหน้ามองสูงขึ้นไป เบื้องหน้าขาวโพลนไปหมด เมื่อกวาดตามองรอบๆ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะหนังสือ ราวแขวนเสื้อตั้งพื้น...
เขาชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็ซุกหน้าลงกับหมอนทันที
ไม่ชอบกล!
ไป๋เจ๋อดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ออกแรงขยี้หน้า แล้วยังบีบแขนตัวเองแรงๆ เมื่อความเจ็บปวดที่ชัดเจนมากส่งผ่านมาได้ สมองของเขาก็ดับวูบไปชั่วขณะ
หรือว่าเมื่อคืนดื่มน้ำผลไม้เมามายมากเกินไป ตายไปเลย แล้วก็ข้ามมิติกลับมาอีก?
คงไม่เหลวไหลปานนั้นกระมัง!
เขาเดินเท้าเปล่า แทบจะโซซัดโซเซปีนลงจากเตียง พุ่งเข้าไปในห้องสรงเพียงแห่งเดียวในบ้านที่มีกระจก จากนั้นก็ยืนแข็งเป็นรูปปั้นทั้งตัว
ผมสีเทาเงินไล่ระดับ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็ง และร่างกายเปลือยเปล่า กระทั่งบนกระดูกไหปลาร้ายังมีรอยแดงกับรอยฟันที่ยังไม่เลือนหาย