กลางวันมีเพื่อนๆ เล่นด้วยกันสนุกสนาน แถมยังมีเจว๋ยคอยปลอบโยนอยู่ข้างๆ ซีโยนเรื่องฟันหลุดไปจนหมดหัว แต่พอถึงบ้าน คนตัวเล็กก็กลับมาหงุดหงิดอีก
เด็กน้อยหมอบอยู่ข้างโอ่งน้ำ อ้าปาก ชะโงกมองแล้วมองอีก จากนั้นยื่นนิ้วสองนิ้ว พยายามบังช่องว่างดำๆ เอาไว้
เหยียนจับซีหิ้วไปอีกข้างหนึ่ง “เฮ้ย เดี๋ยวน้ำลายหยดลงไปนะ”
เด็กน้อยยังจำความแค้นได้ พยายามดิ้นหลุดจากมือเหยียน แล้ววิ่งตึงตังไปหาชิง จงใจพูดเสียงดังว่า “ท่านพ่อ เปลี่ยนท่านพ่อมนุษย์สัตว์ให้หน่อยสิ”
ชิงกำลังคนน้ำซุปในหม้ออยู่ ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม “อยากเปลี่ยนเป็นแบบไหนล่ะ”
ซีเอามือเท้าคาง คิดอย่างตั้งใจ “ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ไม่แย่งของหนู ไม่หัวเราะเยาะลูกตัวเอง...”
พูดรวดเดียวเป็นชุดยาว
เหยียนกระหืดกระหอบเดินมา “ข้าต่างหากที่อยากเปลี่ยนลูก!”
“เปลี่ยนเป็นลูกที่เชื่อฟัง ไม่กัดท่านพ่อมนุษย์สัตว์ ไม่ร้องไห้งอแง ไม่ตื่นสาย...”
เมื่อต้องเผชิญกับการ “ทะเลาะ” แบบเด็กๆ ของพ่อลูกคู่นี้ ชิงก็ทำซุปต่อไปอย่างใจเย็น
ซีเกิดความคิดแวบขึ้นมา “งั้นเราเปลี่ยนกันมั้ย”
“หนูเป็นท่านพ่อมนุษย์สัตว์ ท่านเป็นลูก แบบนี้ก็ได้สินะ”
เหยียนไม่อยากเชื่อ “เจ้าจะเป็นท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของข้า?”
ซีพยักหน้า “ใช่ หนูอยากเปลี่ยนท่านพ่อมนุษย์สัตว์ ท่านอยากเปลี่ยนลูก แต่ก็หาคนเปลี่ยนไม่ได้ งั้นเรามาเปลี่ยนกันไง”