เหล่านักกีฬามองหน้ากันอย่างงุนงง นี่มันแท็กติกประหลาดอะไรกัน?
“แต่ถ้าทำแบบนี้ พวกเราก็ไม่มีทางชนะเลยสิ”
ครูตเนอร์มีสีหน้าเคร่งขรึม “สำหรับพวกเรา ชัยชนะเป็นไปไม่ได้แล้ว”
แม้เหล่านักกีฬาจะรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์ต้องเป็นเช่นนี้ แต่พอได้ยินโค้ชพูดออกมาตรง ๆ พวกเขาก็ยังทำใจยอมรับได้ยาก
“ไม่มีความหวังเหลืออยู่เลยจริง ๆ หรือครับ?”
ครูตเนอร์ถอนหายใจยาว “ถ้าทีมกองทัพบกไม่มีควอเตอร์แบ็กคนนั้น พวกเราก็ยังมีหวัง”
ทุกคนในทีมเงียบงัน พวกเขารู้ดีว่าข้อสมมตินี้ไม่มีความหมายอะไรเลย
“ถึงจะชนะไม่ได้ เราก็จะไม่ยอมเป็นแค่ฉากหลังให้ลอว์รี”
ฮาวเวิร์ด ปราการด่านสุดท้ายของทีม เงยหน้ามองโค้ชอย่างสงสัย “มันต่างกันตรงไหนครับ ถ้าสุดท้ายก็แพ้อยู่ดี”
เห็นนักกีฬายังคงไม่เข้าใจ ครูตเนอร์จึงพูดต่อ “พวกคุณรู้ไหมว่าในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจะมีผู้ชมกี่คน?”
“ถ้าที่นั่งเต็มหมด ก็เจ็ดหมื่นคนหรือครับ?”
“ผิดแล้ว! คนทั้งประเทศต่างหาก! เราทุกคนรู้ว่ามีคนจับตาดูรอบชิงชนะเลิศมากแค่ไหน
ประธานาธิบดีฮูเวอร์จะมา รองประธานาธิบดีก็จะมา ประธานสภาผู้แทนราษฎรและผู้นำวุฒิสภาก็จะมาด้วย!
เอ็นบีซีจะถ่ายทอดสดการแข่งขันครั้งนี้ผ่านวิทยุไปทั่วประเทศ
นั่นหมายความว่า การแข่งขันคืนนี้จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน
พวกเราแพ้การแข่งขันได้ แต่ถ้าปล่อยให้ลอว์รีคนเดียวเอาชนะพวกเรา
พวกเราก็จะกลายเป็นฉากหลังที่ทำให้ลอว์รีโด่งดังไปทั่วโลก และถูกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศไปชั่วกาล
ต่อไปแค่ใครเอ่ยถึงลอว์รี ทุกคนก็จะนึกถึงมหาวิทยาลัยนอเทรอดามที่แพ้เขาต่อหน้าคนทั้งประเทศ!”