ลอว์รีอ่านจดหมายที่อีดิธส่งมาให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในที่สุดวันอาทิตย์ก็มาถึงเสียที
แม้วันอาทิตย์จะไม่มีการฝึกมากเท่าวันอื่น แต่ก็ใช่ว่าจะได้พักผ่อนเต็มที่
ยิ่งนักเรียนนายร้อยชั้นปีที่หนึ่งและสองทั่วไป ไม่ต้องคิดเลยว่าจะได้ออกไปข้างนอก
คนอย่างลอว์รีซึ่งมีผลการเรียนยอดเยี่ยมและความประพฤติดี ถึงจะได้รับสิทธิพิเศษอยู่บ้าง
ลอว์รีมีภาพลักษณ์ที่ดีเยี่ยมในสายตาของครูฝึกหลายคน
ดังนั้น การขอใบอนุญาตออกนอกโรงเรียนจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
หลังเสร็จพิธีสวนสนามในช่วงเช้า ลอว์รีก็รีบออกจากโรงเรียนนายร้อยไปทันทีโดยไม่ได้กินมื้อเที่ยง
เขาจะไปตามหาความรัก
ตรงประตูโรงเรียน
ทหารยามมองบัตรผ่านของเขา แสดงความเคารพ แล้วปล่อยให้ผ่านไป
ตอนเดินผ่านซุ้มประตู ลอว์รีหันกลับไปมอง
เขาไม่ได้ออกจากประตูนี้มานานมาก นานจนลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายคือตอนไหน
ถนนที่อยู่ติดกับโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์คือถนนสายหลักของไฮแลนด์ฟอลส์ บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮัดสันในรัฐนิวยอร์ก
มันเป็นถนนในหมู่บ้านเล็ก ๆ ฝั่งหนึ่งเป็นบ้านเรือนกับร้านค้าเล็ก ๆ
อีกฝั่งของถนนคือโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่หรือเปล่า ถนนสายนี้ดูซบเซากว่าในความทรงจำของลอว์รี
เขาจำได้ว่าเมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ตอนเดินผ่านร้านขายของชำตรงหัวมุม ยังเห็นอาหารกระป๋องวางเรียงเป็นแถว รวมถึงสินค้านานาชนิดหลากสีสัน
ตอนนี้ชั้นวางของว่างเปล่าไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอาหารกระป๋องที่เหลือกองอยู่ตรงมุมจนมีฝุ่นจับ