"ซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินหรือ?"
เขายังไม่เคยเรียนการจำแนกสมุนไพร รู้จักรูปร่างของเทียนหม่าก็เพียงจากภาพในก้านเสี่ยงทายเท่านั้น ไม่ทราบถึงพฤติกรรมการเจริญเติบโตของมัน
เมื่อเหลือบเห็นแสงเรืองรองนำทางชี้ไปยังตำแหน่งที่มีแผ่นหินสีเขียวหลวม ๆ อยู่ก้อนหนึ่ง เขาจึงพลิกมันขึ้นมาดู
เมื่อเปิดแผ่นหินออก ตรงขอบมีเส้นใยราสีน้ำตาลอ่อนพันเป็นวงรอบ คล้ายรากเถาวัลย์เก่าแก่
เจียงเฉินดีใจขึ้นมา ในนิมิตจากก้านเสี่ยงทาย เขาเคยเห็นว่าเทียนหม่าต้องอยู่ร่วมกับเชื้อราจากไม้ผุ ดูทีคงอยู่ตรงนี้แล้ว
เขาย่อตัวลง ใช้เสียมแงะไปตามรอยต่อของแผ่นหินอย่างเบามือ
ใบไม้ผุกร่อนร่วงหล่นลงมาด้วยเสียงกรอบแกรบ เผยให้เห็นดินสีดำปนน้ำตาล สิ่งของกลม ๆ อ้วน ๆ ชิ้นหนึ่งกลิ้งออกมา เปื้อนโคลนเปียกชื้น เจียงเฉินใช้ชายเสื้อเช็ดดู สีพื้นเหลืองขาวจึงปรากฏขึ้น
ปลายหนึ่งแหลมเป็น"จมูกงอก" อีกปลายหนึ่งมีรอยบุ๋มเหมือน"สะดือ" นี่คือเทียนหม่าจริง ๆ!
"ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง"
เขายิ่งระมัดระวังมากขึ้น ตามเส้นใยราขุดเจาะลึกลงไป
เสียมจมลงในดิน กระทบเข้ากับรากที่แข็ง เมื่อแน่ใจแล้วจึงเลื่อนเสียมออกมาสามนิ้ว แล้วงัดดินพร้อมรากขึ้นมาทั้งก้อน
หลังจากนั้นเขาก็แคะดินที่แตกออกออก ก็พบเทียนหม่ารวมกันสองต้น หนาเท่าแขนเด็กเล็ก เปลือกนอกมีริ้วละเอียดอัดแน่นเหมือนวงปีของต้นไม้
"เทียนหม่าอายุห้าปี คงจะขายได้เงินอยู่บ้าง"
เจียงเฉินรีบหยิบผ้าห่อออกมาจากอก ใส่เทียนหม่าลงไปอย่างระมัดระวัง
ใต้ใบไม้ผุ ดินยังคงมีหลุมตื้น ๆ ที่มันเคยเจริญเติบโต เส้นใยราในหลุมขดเป็นตาข่ายละเอียด