การย่างเนื้อ สำหรับครอบครัวทั่วไปแล้วนับเป็นเรื่องสิ้นเปลืองยิ่งนัก
ยามนี้ บ้านส่วนใหญ่หากมีเนื้อก็มักจะนำไปตุ๋น
ได้ทั้งกินเนื้อและดื่มน้ำแกง ย่อมไม่สิ้นเปลืองแม้แต่น้อย
ก็มีแต่เจียงเฉินที่คิดว่าเนื้อทาเกลือย่างอร่อยกว่าตุ๋น จึงทำให้เฉินเฉี่ยวชุ่ยยอมเสียเนื้อกวางโรไปย่างให้
ทว่าเจียงเสี่ยวอวิ๋นก็หันไปทางเจียงเฉิน: "อาสองเจ้าคะ หากเจ้าเข้าเมืองครั้งหน้า ช่วยซื้อเข็มกับด้ายมาให้หน่อยได้หรือไม่ ข้าอยากเรียนการเย็บปะกับแม่เจ้าค่ะ"
ฤดูหนาว ก็เป็นช่วงที่หลายครอบครัวนิยมเย็บปะเสื้อผ้ากัน
การเย็บปะถักร้อยเป็นเรื่องธรรมดา เจียงเสี่ยวอวิ๋นอายุสิบสองปี เริ่มเรียนรู้งานฝีมือสตรีก็เป็นเรื่องปกติ
"ดี ข้าจะซื้อให้เจ้าเมื่อเข้าเมืองคราวหน้า"
"ขอบคุณอาสองเจ้าค่ะ!" เจียงเสี่ยวอวิ๋นเอ่ยอย่างอ่อนหวาน
แล้วก็เสริมอีกประโยค: "อาสองเจ้าอยากได้ภรรยาหรือไม่? พี่ชุ่ยหยูที่อยู่ปลายหมู่บ้านตะวันออกอยากแต่งงานกับเจ้าค่ะ!"
"ซีด..." เจียงเฉินสูดลมหายใจเย็น: "เรื่องนี้เจ้าอย่ามายุ่ง!"
เจียงเสี่ยวอวิ๋นเพิ่งอายุสิบสอง พี่ชุ่ยหยูที่ว่าน่าจะอายุเพียงสิบห้าเป็นแน่
แม้ในยุคนี้ อายุสิบห้าแต่งงานก็ไม่ถือว่าเร็วเกินไป
แต่เจียงเฉินไม่อาจข้ามความรู้สึกในใจไปได้
คงเป็นเพราะรู้ว่าเจียงเสี่ยวอวิ๋นกินเนื้อทุกวัน เหล่าพี่สาวน้องสาวของนางจึงอดใจไม่ไหว
เฉินเฉี่ยวชุ่ยเอ่ยขึ้น: "กินข้าวให้อร่อยเถิด เรื่องของผู้ใหญ่ไม่ต้องให้เจ้าจัดการ"
"โอ้!"
โดนขัดคำพูดเช่นนี้ เจียงเสี่ยวอวิ๋นก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก