เฉินเฉี่ยวชุ่ยชี้ไปที่กระต่ายบนโต๊ะ: "อยู่ที่นี่ไง!"
เจียงเหนิงเหวินเห็นกระต่าย ก็ตรงเข้าไปโผกอดทันที ลูบคลำไม่ยอมปล่อย: "ว้า! ใหญ่จริง ๆ! ตอนกลางคืนได้กินเนื้อแล้ว!"
"จะกินอะไรกันเล่า? นี่ต้องเอาไปแลกข้าว" เฉินเฉี่ยวชุ่ยรีบพูดขึ้น
แม้เจียงโหย่วหลินจะเป็นนายพราน เหยื่อส่วนใหญ่ก็ต้องเอาไปแลกข้าว ที่บ้านได้กินมากที่สุดก็แค่เครื่องในที่ขายไม่ได้
แต่เจียงเฉินกลับพูดขัดขึ้น: "เอาไว้กินเองที่บ้านเถอะ พอดีจะได้ต้มให้ท่านพ่อบำรุงร่างกาย เหนิงเหวินกับเสี่ยวอวิ๋นก็กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตด้วย"
"หลังจากนี้ถ้าข้าล่าได้อีกค่อยเอาไปแลกข้าว"
เขาไม่อยากกินโจ๊กลูกเดือยอีกแล้ว กินไปก็แค่อิ่มน้ำ ไม่มีประโยชน์อะไร
"นี่..." เฉินเฉี่ยวชุ่ยมองไปทางพ่อสามี — ยังไม่ได้แยกครัว ที่บ้านยังเป็นเจียงโหย่วหลินที่เป็นคนตัดสินใจ
"เสี่ยวเฉินล่ากลับมา อยากกินก็ให้มันกินเถิด" เจียงโหย่วหลินยกมือโบกเป็นอันตัดสินใจ เพิ่งเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เขาตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะมาสนใจกระต่ายตัวหนึ่ง
"ได้!"
เฉินเฉี่ยวชุ่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เด็กสองคนไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว ต่อให้ส่วนใหญ่จะให้เจียงเฉินกิน อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ลิ้มรสเนื้อบ้าง
นางยกกระต่ายไปที่ลานบ้านเพื่อถลกหนัง เด็กสองคนก็รีบวิ่งตามออกไปดู
ส่วนซุนจินเหมยที่ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ดึงเฉินฮวาวิ่งไปจนไกลจากบ้านตระกูลเจียง
เฉินฮวาจนกระทั่งหยุด ก็ยังไม่ทันได้สติ ยังคงร้อง: "แม่ กระต่าย กระต่าย!"