เจียงเฉินย่อมไม่รู้ว่าคืนนี้คนในบ้านแต่ละคนต่างมีความคิดในใจของตน พอกลับมาถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
เขามองดูกระดองเต่า เกือบทั้งแผ่นกลายเป็นประกายเรืองแสงแล้ว แต่ช่วงบนยังคงเป็นสีเทาขาว
"ตามความคืบหน้านี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะเสี่ยงทายได้อีกครั้งหนึ่ง"
เจียงเฉินคิดจะรอให้กระดองเต่าฟื้นฟูเต็มที่อยู่แล้ว
แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งบันเทิงอื่นใดจริงๆ ไม่นานนักเขาก็หลับไปบนเตียง
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นวันรุ่งขึ้น ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว
เจียงเฉินรีบตรวจดูกระดองเต่า ไม่ผิดคาด ประกายเรืองแสงเต็มเปี่ยมแล้ว พร้อมจะเสี่ยงทายได้ทุกเมื่อ
เขากำลังจะเร่งพลังให้กระดองเต่าเสี่ยงทาย แต่ก็ชะงักมือ
"ยังดีกว่าที่จะเรียนวิธีวางกับดักก่อน ไม่อย่างนั้นหากได้ก้านเสี่ยงทายแบบมีเวลาจำกัดอีก แล้วไปไม่ทันก็จะขาดทุน"
เจียงเฉินลุกขึ้น ไปล้างหน้าบ้วนปากที่ลานบ้านก่อน
เฉินเฉี่ยวชุ่ยตื่นแต่เช้า ปรุงอาหารเสร็จแล้ว ก็กลับไปเรียกเจียงเหนิงเหวินกับเจียงเสี่ยวอวิ๋นให้ลุกขึ้นมากินข้าว
เจียงเหนิงเหวินกระโดดขึ้นทันที "วันนี้มีเนื้อกินไหม!"
เฉินเฉี่ยวชุ่ยสวมเสื้อให้เจียงเหนิงเหวินพลางพูด "เอากระดูกเมื่อวานมาต้มเป็นน้ำซุป แล้วใส่ผักป่าลงไป หอมนักล่ะ"
"ข้าจะกิน! ข้าจะกิน!"
เจียงเฉินได้ยินแล้วรู้สึกเสียวฟัน
กระดูกเมื่อวานเห็นชัดว่าเคี้ยวจนเกลี้ยงแล้ว ยังถูกนำมาต้มน้ำซุปอีก ไม่รู้จักเสียของเลยจริงๆ
แม้จะพูดว่าคนในครอบครัวเดียวกัน แต่ในใจก็อดรู้สึกขัดๆ ไม่ได้
นั่งลงที่โต๊ะ มองชามผักป่าที่มีคราบน้ำมันประปราย เจียงเฉินจนใจที่จะลงตะเกียบ