เย่ฉางเทียนหลับตาซึมซับข้อมูลในสมองครู่หนึ่ง
พริบตาต่อมา
ดวงตาที่ปิดสนิททั้งคู่ก็ลืมขึ้นอย่างฉับพลัน
คัมภีร์หยินหยางจ้าวฮว่าเล่มนี้ไม่เพียงเป็นวิชาฝึกคู่ที่ไร้ผู้ใดเทียบทั่วใต้หล้า ทว่ายังเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดด้วย!
ภายในมีมิติหยินหยางจ้าวฮว่า ซึ่งไม่เพียงใช้เก็บของได้ แต่หากดูดซับพลังปราณมากพอ จะก่อเกิดพลังหยินหยางที่ช่วงชิงฟ้าดิน
พลังหยินหยางนี้ไม่เพียงช่วยในการฝึกฝน ยังมีพลังซ่อมแซมสรรพสิ่งได้อีกด้วย
สามารถเติมเต็มคัมภีร์และอาวุธเวทมนตร์ที่บกพร่องให้สมบูรณ์ เปลี่ยนโอสถด้อยคุณภาพเป็นโอสถเทพชั้นยอดไร้ที่ติ!
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าช่วงชิงหยินหยางฟ้าดิน สุขสมกับโชคไร้ขีดจำกัด!
“มิติหยินหยางจ้าวฮว่าช่างเหนือธรรมดายิ่งนัก!”
จิตใจของเย่ฉางเทียนร้อนรุ่ม
ด้วยคัมภีร์หยินหยางจ้าวฮว่าและมิติหยินหยางจ้าวฮว่า ต่อให้เป็นไอ้ขยะรากวิญญาณเทียมอย่างเขา ก็ต้องกรุยทางในโลกแห่งการฝึกตนนี้ได้แน่!
เย่ฉางเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก สายตามองไปยังศิลาวิญญาณและไข่มุกเสวียนหลิงที่หลิวจื่อเยียนคืนให้
เขาใช้ความคิดเพียงวูบ ศิลาวิญญาณและไข่มุกเสวียนหลิงก็ปรากฏขึ้นในมิติหยินหยางจ้าวฮว่าทันที
วินาทีต่อมา
ศิลาวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อนก็หายวับไปจากมิติหยินหยางจ้าวฮว่าอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น
และภายในมิติหยินหยางจ้าวฮว่า ก็เกิดพลังงานลึกลับสีขาวดำหนึ่งเส้นขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
“นี่คือพลังหยินหยางที่เกิดขึ้นในมิติหยินหยางจ้าวฮว่าหรือ?”
เย่ฉางเทียนประหลาดใจยิ่ง
เขาใช้ความคิดอีกครั้ง ควบคุมพลังหยินหยางเส้นนั้น สอดแทรกเข้าสู่ไข่มุกเสวียนหลิง
ฟึ่บ!
ไข่มุกเสวียนหลิงพลันเปล่งรัศมีเจิดจ้าออกมา
เย่ฉางเทียนสังเกตอย่างเฉียบแหลมว่า รอยบิ่นประมาณหัวแม่มือของไข่มุกเสวียนหลิงนั้น เล็กลงราวกับมีมนต์ขลัง!
พลังหยินหยางเมื่อครู่ ดูเหมือนจะซ่อมแซมไข่มุกเสวียนหลิงได้จริง ๆ!
เย่ฉางเทียนรีบนำไข่มุกเสวียนหลิงออกมาสัมผัสสัมผัส
หากแต่ก่อนไข่มุกเสวียนหลิงช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนให้ผู้สวมใส่ได้สองสามเท่า ตอนนี้เกรงว่าอย่างน้อยน่าจะเพิ่มขึ้นราวห้าเท่า
ทั้งยังเป็นในสภาวะที่ยังซ่อมแซมไม่สมบูรณ์
หากไข่มุกเสวียนหลิงซ่อมแซมสมบูรณ์ เย่ฉางเทียนจินตนาการไม่ออกเลยว่าฤทธิ์ของมันจะเหนือธรรมดาเพียงใด!
“ดูท่าแล้วคงต้องหาทางหาศิลาวิญญาณเพิ่มแล้ว”
เย่ฉางเทียนรู้สึกตื่นเต้น
ขอเพียงมีศิลาวิญญาณมากพอ ให้มิติหยินหยางจ้าวฮว่าก่อเกิดพลังหยินหยางอย่างต่อเนื่อง ต่อให้เป็นไอ้ขยะรากวิญญาณเทียมอย่างเขา ก็ไม่แน่ว่าจะไร้หวังไขว่คว้าหนทางเต๋า!
“ไปเลื่อนขั้นเป็นศิษย์นอกก่อนเถอะ”
เย่ฉางเทียนพินิจพิจารณาครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
ศิษย์งานทั่วไปในสำนักไท่เสวียนมีฐานะต่ำต้อย แทบไม่ได้รับสวัสดิการใด ๆ ของสำนัก
ทันทีที่ได้เป็นศิษย์ทางการ แม้จะเป็นแค่ศิษย์นอก ทุกเดือนก็ยังได้รับศิลาวิญญาณและทรัพยากรฝึกฝนในจำนวนหนึ่ง
ไม่เพียงเท่านั้น
ศิษย์นอกยังรับภารกิจสำนัก เพื่อรับศิลาวิญญาณและทรัพยากรฝึกฝนได้อีกด้วย
ด้วยขั้นฝึกปราณขั้นสี่ขั้นสูงสุดของเย่ฉางเทียนในตอนนี้ การเป็นศิษย์นอกนั้นเกินพออย่างเหลือล้น
เย่ฉางเทียนไม่ลังเล จัดแจงเล็กน้อยแล้วก้าวยาว ๆ ออกจากห้องไป
……
สำนักไท่เสวียน ตำหนักไท่เสวียน
ที่นี่คือหนึ่งในสถาปัตยกรรมสัญลักษณ์ที่สุดของสำนักไท่เสวียน มีเพียงประมุขสำนักไท่เสวียนในแต่ละยุคเท่านั้นที่มีสิทธิ์อาศัยอยู่
หลังจากเซี่ยชิวสุ่ยกลับถึงตำหนักไท่เสวียน สิ่งแรกที่ทำคือเตรียมปลีกวิเวกทะลวงสู่ขั้นถังเสิน
แต่ทว่า
เซี่ยชิวสุ่ยคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ ร่างพลันแวบหายไปปรากฏที่สวนดอกไม้หลังตำหนักไท่เสวียน
ตรงหน้าเซี่ยชิวสุ่ย มีสตรีงามล่มเมืองผู้หนึ่งในชุดกระโปรงขาวปลิวสะบัด กำลังรดน้ำสมุนไพรวิญญาณในสวนอย่างมุ่งมั่น
นางมีกลิ่นอายหลุดพ้นจากโลกีย์ ราวกับเซียนสาวจากสวรรค์ชั้นเก้า ไม่แปดเปื้อนธุลี
“คารวะท่านอาจารย์”
เมื่อเห็นเซี่ยชิวสุ่ยปรากฏตัวกะทันหัน สตรีชุดขาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบคารวะเซี่ยชิวสุ่ย
“ชิงซวง เจ้ามีรากวิญญาณระดับสวรรค์ซึ่งหายากในหมื่นคน หากมิใช่เพราะข้าประมาทในตอนนั้น เจ้าคงไม่ถูกทำลายรากฐาน สูญสิ้นพลังฝึกปรือ”
เซี่ยชิวสุ่ยมองเยว่ชิงซวงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ และยิ่งกว่านั้นคือความอาทร
ในโลกเสวียนหวง พรสวรรค์รากวิญญาณฝึกตนแบ่งออกเป็นระดับต่ำ กลาง สูง ยอดเยี่ยม สวรรค์ และเซียน
เยว่ชิงซวง อัจฉริยะหนึ่งเดียวในสำนักไท่เสวียนปัจจุบันที่มีรากวิญญาณสวรรค์ อายุไม่ถึงยี่สิบก็บรรลุขั้นแก่นทอง นางคือธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักไท่เสวียนในอดีต
สตรีฟ้าประทานเช่นนี้ กลับต้องถูกทำลายรากฐาน สูญสิ้นพลังฝึกปรือเพราะเหตุไม่คาดฝันครั้งหนึ่ง
ตอนนี้ทำได้เพียงอยู่ในตำหนักไท่เสวียน เป็นเพื่อนกับดอกไม้ใบหญ้าเหล่านี้
ช่วงเวลานี้ เซี่ยชิวสุ่ยพยายามทุกวิถีทางให้เยว่ชิงซวงฟื้นฟู แต่ล้วนล้มเหลว
ทว่า——
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน ทำให้เซี่ยชิวสุ่ยมองเห็นความหวังในการฟื้นฟูของเยว่ชิงซวงอย่างไม่ต้องสงสัย
เยว่ชิงซวงยิ้มน้อย ๆ กล่าวว่า “ท่านอาจารย์ไม่ต้องโทษตนเอง นี่คือชะตาลิขิต และข้าคิดว่าการได้เป็นเพื่อนกับดอกไม้ใบหญ้าเหล่านี้ ก็ดีไม่น้อยเลย”
“ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ในภายภาคหน้าจะทะลวงขั้นเดิมและขั้นถังเสินก็ล้วนเป็นเรื่องง่ายดาย ไม่ควรถูกกักขังอยู่ที่นี่ชั่วชีวิต”
เซี่ยชิวสุ่ยส่ายหน้า เอ่ยตรงประเด็นว่า “ชิงซวง ข้าจะปลีกวิเวกทะลวงขั้นถังเสิน ที่สำนักไท่เสวียนมีศิษย์งานทั่วไปผู้หนึ่งชื่อเย่ฉางเทียน เจ้าไปหาเขาเถิด เขาสามารถให้เจ้ากลับสู่จุดสูงสุดได้”
“ท่านอาจารย์ ท่าน… ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”
เยว่ชิงซวงเงยหน้ามองเซี่ยชิวสุ่ย ใบหน้างามล่มเมืองปรากฏแววตะลึงงัน
ปัญหาของนาง แม้แต่ท่านอาจารย์ ประมุขสำนักไท่เสวียน ผู้แข็งแกร่งขั้นเดิมขั้นสูงสุดยังแก้ไม่ได้ ไฉนศิษย์งานทั่วไปจะแก้ได้?
“เจ้าคิดว่าข้าดูล้อเล่นหรือ?”
“ข้าบอกได้อย่างแน่ใจว่า เขาทำให้เจ้าฟื้นฟูได้ อย่าถามข้าว่าทำไม เจ้าไปหาเขาเองก็พอ”
เซี่ยชิวสุ่ยกล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจยิ่ง
เย่ฉางเทียนทำให้เจ้าฟื้นฟูได้หรือไม่ ข้าในฐานะอาจารย์ยังไม่รู้แจ้งอีกหรือ?
เพราะข้าได้ทดลองให้เจ้าแล้ว!
ทว่า——
นางส่งเยว่ชิงซวงไปอยู่ข้างกายเย่ฉางเทียนเช่นนี้ มิได้หมายความว่าต่อไปอาจารย์กับศิษย์จะต้องร่วมกัน…
อา… ถุย!
เซี่ยชิวสุ่ยรีบสะบัดความคิดยุ่งเหยิงในใจออกไป
นางกำลังคิดอะไรอยู่?
นางคือประมุขสำนักไท่เสวียนผู้สูงศักดิ์ ในใจมีเพียงหนทางเต๋าอันยาวไกล เมื่อคืนกับเย่ฉางเทียนเป็นเพียงเหตุไม่คาดฝัน จะไม่มีครั้งที่สองเด็ดขาด!
อืม… ไม่มีทางตลอดชีวิต!
“ท่านอาจารย์ หลังจากข้าไปพบเย่ฉางเทียนแล้ว ต้องทำอย่างไรกันแน่?”
เมื่อเห็นเซี่ยชิวสุ่ยไม่ได้ล้อเล่น เยว่ชิงซวงก็อดถามด้วยความสงสัยมิได้
แม้นางจะนึกไม่ตกว่าศิษย์งานทั่วไปจะให้นางกลับสู่จุดสูงสุดได้อย่างไร แต่อาจารย์กล่าวเช่นนั้น ย่อมมีเหตุผลของนาง
เมื่อเป็นเช่นนี้ เยว่ชิงซวงไม่ว่าอย่างไรก็ต้องลองดู
ในฐานะอัจฉริยะผู้มีรากวิญญาณระดับสวรรค์
หากเป็นไปได้ เยว่ชิงซวงจะยอมปล่อยให้ชีวิตสูญเปล่าเช่นนี้ได้อย่างไร?
เซี่ยชิวสุ่ยร่างแวบหายไปต่อหน้าเยว่ชิงซวงอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเสียงแผ่วเบาก้องกังวานไม่หยุดในหู
“ง่ายดาย เจ้าแค่ไปนอนกับเขาก็พอ”
“นอนครั้งเดียวไม่ได้ผล ก็เพิ่มอีกสักสองครั้ง นอนจนกว่าเจ้าจะฟื้นฟูเป็นพอ!”