ข้าแค่ศิษย์รับใช้ ไฉนกลายเป็นพ่อของลูกเจ้าสำนัก?

ตอนที่ 20 ไร้ยางอายนัก

6 นาที· 1.4K คำ

“……”

ได้ยินคำพูดเหน็บแนมของบุรุษชุดโลหิต เย่ฉางเทียนก็อดรู้สึกขนลุกขึ้นมาไม่ได้ในทันที

บัดซบเอ๊ย!

ไอ้บุรุษชุดโลหิตนี่ คงไม่ใช่พวกไม่เลือก ครบรสทั้งชายหญิงหรอกนะ?

“ไอ้หนู ยอมแพ้เสียดี ๆ เถอะ ข้ารับรองจะ ‘ทะนุถนอม’ เจ้าอย่างดี ให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติสุขเสียบสวรรค์ก่อนตาย”

บุรุษชุดโลหิตเลียริมฝีปาก ฝ่ามือมีแสงโลหิตพลุ่งพล่าน

วินาทีต่อมา

แสงโลหิตก็กลายร่างเป็นกรงเล็บสีเลือดมหึมาคว้าเข้าใส่เย่ฉางเทียน

เย่ฉางเทียนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ขั้นสร้างฐานระยะกลางกับขั้นแก่นทองนั้น ช่างห่างชั้นกันยิ่งนัก!

ด้วยพลังที่มีอยู่ตอนนี้ เขาไม่มีทางสู้ขั้นแก่นทองได้เลย

ต้องทุ่มหมดหน้าตักแล้ว!

ในจังหวะที่เย่ฉางเทียนกำลังจะใช้พลังหยินหยางยกระดับพลัง

เซียวอวิ๋นซีบนหลังกลับขยับตัวก่อน

นางหยิบหยกสีแดงออกมาชิ้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วบีบมันให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ!

ชั่วพริบตา

แสงเทพเปลวเพลิงอันร้อนแรงพุ่งทะยานสู่ฟ้า กลายเป็นเขตแดนเปลวเพลิงสีทองในพริบตา ปกคลุมพื้นที่สามจั้งรอบตัวพวกเขาไว้ทั้งหมด

ส่วนการโจมตีของบุรุษชุดโลหิตในจังหวะที่สัมผัสเขตแดนเปลวเพลิง ก็มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดุจก้อนหินจมสู่ท้องทะเล

“พลังของจอมปราชญ์งั้นหรือ?”

บุรุษชุดโลหิตสีหน้าเย็นชา “สมกับเป็นบุตรสาวเจ้าสำนักศาลาเพลิง วิชามือถือว่าไม่น้อยเลย น่าเสียดายที่ไร้ประโยชน์”

ก็แค่เขตแดนพิทักษ์ที่หลอมรวมจากไอปฐมพลังจอมปราชญ์เท่านั้น

แม้ชั่วเวลาหนึ่งเขาอาจยังทำลายเขตแดนไม่ได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป พลังของจอมปราชญ์จะถูกใช้จนหมดสิ้น เขตแดนก็จะอ่อนกำลังลงตามธรรมชาติ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป