“แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าชุดนี้มันแปลก ๆ ล่ะ?”
ตอนนี้ท่อนบนของเฉิงอี้อีเหลือเพียงชุดชั้นในแล้ว…
มองเห็นแนวไหล่และลำคอของเธอได้อย่างชัดเจน เส้นสายเพรียวยาวและได้รูป กระดูกไหปลาร้าเว้าลงเล็กน้อย แผ่นหลังตั้งตรงกระชับ ไม่มีเนื้อส่วนเกิน
ตั้งแต่หัวไหล่ไปจนถึงเอว เส้นสายโค้งต่อเนื่องและเรียบเนียน ช่วงเอวหน้าท้องคอดเล็ก แต่พอลองบีบกลับนุ่มนิ่มอย่างไม่น่าเชื่อ
“เธอกำลังทำอะไรน่ะ?!” เฉิงอี้อีรีบคว้ามือซุกซนของเสิ่นอันเยว่เอาไว้ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
“ไม่มีอะไร แค่สงสัยว่าสัมผัสแล้วเป็นยังไง…” เสิ่นอันเยว่เตี้ยกว่าเฉิงอี้อีครึ่งศีรษะ ยามทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียง เมื่อเสิ่นอันเยว่ก้มหน้า เฉิงอี้อีก็มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ
แววตาของเสิ่นอันเยว่เจือความเสียดายอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “พี่คะ ถ้ารู้สึกไม่ยุติธรรม พี่จะลองบีบเอวฉันดูก็ได้นะ”
พูดจบ เสิ่นอันเยว่ก็เลิกชายเสื้อขึ้นจากด้านล่าง เผยให้เห็นเอวเพรียวบางนุ่มนวลของตัวเอง
ร่างที่ขยับเข้ามาใกล้ทำให้ปลายจมูกของเฉิงอี้อีได้กลิ่นหอมจาง ๆ
“นี่ค่ะ พี่อยากลองไหม?” เสิ่นอันเยว่ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่ต้อง ๆ!” เฉิงอี้อีไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
เธอหยิบชุดราตรีที่วางอยู่ข้างขาขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ดูตรงนี้สิ เป็นแบบคอลึกสายเดี่ยว แถมยังเว้าหลังด้วย”
“ดูเหมือนจะไม่เข้ากับเสื้อชั้นในของฉันเลย ถ้าใส่ชุดนี้ออกมา บราของฉันต้องโผล่แน่”