หลังจากอธิบายกันอยู่พักใหญ่ เสิ่นซิงเหยาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“ถ้าอย่างนั้น เธอก็เป็นน้องสาวฉันเหรอ?”
“อืม”
“ขาดเงินหรือเปล่า?”
แย่แล้ว!
เฉิงอี้อีพลันใจเต้นระรัวราวกับสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในใจ
คุณชายสามคนนี้เพิ่งเจอกันก็ถามเรื่องแบบนี้ จะเอาอะไรได้อีกล่ะ?!
ต้องคิดจะใช้เงินฟาดหัวแน่ ๆ!
นี่จะไล่ฉันออกจากตระกูลเสิ่นด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ?
ช่างเป็นวิธีที่อำมหิตจริง ๆ...
ท้ายที่สุด แม้แต่หน้าของศัตรูคู่อาฆาตก็ยังไม่เคยได้เห็น
ช่างทำให้ท่านเสิ่นอันเยว่ไม่อาจสนุกได้เต็มที่จริง ๆ...
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ตอบตามจริงว่า “มีไม่มากหรอก ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลืออยู่แค่ร้อยกว่าหยวน”
“เป็นเงินที่เหลือจากคราวก่อนตอนไปโรงพยาบาล พ่อกับแม่ให้ฉันซื้อของบำรุงร่างกายน่ะ”
“...” พอได้ยินถึงตรงนี้ เสิ่นซิงเหยาก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขานึกภาพน้องสาวที่พลัดพรากจากครอบครัวและเติบโตอยู่ข้างนอกตรงหน้าออกแล้ว คงต้องประหยัดอดออมเพราะฐานะทางบ้านยากจน
ว่าไปแล้ว เสิ่นซิงเหยาเกลียดการควบคุมของพ่อแม่ จึงมักทำเป็นหูทวนลมกับข้อความที่พวกท่านส่งมา
แน่นอนว่าเขาจึงไม่รู้ว่าเฉิงอี้อีกลับมาแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
แต่เรื่องที่ตนมีน้องสาวแท้ ๆ อยู่ข้างนอกนั้น เสิ่นซิงเหยาเคยได้ยินมานานแล้ว
ตอนนี้ได้พบญาติคนนี้ เขาจึงดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
“เธอมีแอปจ่ายเงินไหม?”
“มี”
“เอาคิวอาร์โค้ดรับเงินออกมาสิ”
“อา...” น้ำเสียงของเฉิงอี้อีเจือความหดหู่
เธอยังไม่เคยได้พบหน้าน้องสาวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
แต่ตอนนี้กลับกำลังจะถูกพี่ชายใช้วิธีแข็งกร้าวจ่ายเงินให้แล้วส่งตัวไป