ตอนนี้เซียววั่งอวิ๋นไม่คิดอะไรอีกแล้ว เหลือเพียงใจที่ไม่อยากตายดวงหนึ่ง
เขาค่อย ๆ หันกลับมา เค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดฝืนยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวังยิ่งกว่าร้องไห้ «พี่... พี่เสิ่น»
«ฮือ ๆ วันนี้ท่านว่างกลับมาได้อย่างไรหรือครับ?»
สายตาทั้งสี่สบประสานกัน
เสิ่นเหยียนฉือสงบนิ่งอย่างยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชาของเขายังคงไว้ซึ่งท่วงท่าคุณชายสูงศักดิ์
แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เซียววั่งอวิ๋นกลับขวัญหนีดีฝ่อไปหมด!
หากจะถามว่าในโลกนี้เซียววั่งอวิ๋นหวาดกลัวใครที่สุด คนคนนั้นกลับไม่ใช่บิดาแท้ ๆ ของเขา
ถึงอย่างไร ต่อให้เขาซุกซนแค่ไหน เซียวฉงเยวียนก็ทำได้มากที่สุดแค่ซ้อมเขาจนเกือบตาย
แต่คนตรงหน้าไม่เหมือนกัน
คนผู้นี้ฆ่าเขาให้ตายจริง ๆ ได้...
ต่อไปขอแนะนำเสิ่นเหยียนฉือที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาสั้น ๆ:
— ตั้งแต่ชั้นอนุบาล เขาก็ใช้อำนาจของตัวเองปกครองเพื่อนร่วมชั้นทุกคนด้วยกำลังอย่างต่อเนื่อง (มีโอกาสเล็กน้อยที่รวมถึงคุณครูด้วย) จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัย!
ตลอดช่วงเวลานั้น เคยมีตัวอย่างที่เพื่อนทั้งชั้นร่วมแรงกันต่อต้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ชิงอำนาจคืนสำเร็จ กลับบุกเข้าไปนอนห้องไอซียูในโรงพยาบาลแทน...
เขายังเป็นบุตรชายคนโตโดยชอบธรรมที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ของตระกูลเสิ่น เป็นยอดคนอันดับหนึ่งที่คนรุ่นใหม่ในปักกิ่งยอมรับกันโดยทั่ว มีดวงตาสีเลือดติดตัวมาตั้งแต่เกิด แถมยังมีพละกำลังเหนือมนุษย์อย่างยิ่ง!
เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีทั้งหน้าตาและฝีมือ (พละกำลังที่แท้จริง) อย่างแท้จริง!
อายุเพียง 23 ปี ก็สามารถบริหารกิจการทั้งหมดของตระกูลเสิ่นในต่างประเทศได้อย่างคล่องแคล่ว พรสวรรค์ด้านการค้าไม่ต้องสงสัยเลย!