ตั้งแต่เสิ่นฉีขับมอเตอร์ไซค์พาเสิ่นเสี่ยวคุนออกจากบ้าน จนมาถึงตลาดสดจวินเหลียน ใช้เวลาเพียงสิบนาทีกว่า ๆ เท่านั้น
จัวอีอีถามด้วยความอยากรู้: "พี่ฮวนเกอ เสิ่นฉีมาซื้อกับข้าวที่นี่บ่อยไหมคะ?"
หลี่ฮวนเกอส่ายหน้า
"เขาเคยบอกว่า บางทีไปซูเปอร์มาร์เก็ต บางทีไปตลาดสด แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นตลาดนี้นี่แหละ น่าจะประมาณนั้นแหละ"
ซูซิงจูยิ้ม: "ของใช้ในบ้านทั่วไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาที่ตลาดสดนี่นา?"
หลี่ฮวนเกอยิ้ม ๆ ไม่พูดอะไร
แต่จัวอีอีกลับพูดว่า: "ก็บอกไม่ถูกนะคะ ซูเปอร์มาร์เก็ตมีวัตถุดิบจำกัด ด้วยความจริงจังเรื่องการทำอาหารของเสิ่นฉี ต้องมาที่ตลาดสดบ่อย ๆ แน่นอน!"
......
ในภาพ เสิ่นฉีจอดมอเตอร์ไซค์คันเล็ก แล้วหยิบหน้ากากอนามัยกับแว่นตาดำออกมาใส่
เสิ่นเสี่ยวคุนสงสัย
"ทำไมต้องปิดหน้ากันขนาดนี้ล่ะ?"
เสิ่นฉียิ้ม: "พ่อเป็นสามีของราชินีนะ ถึงแม่แกจะเก็บความลับเรื่องพ่อไว้ตลอด แต่ก็ยากจะการันตีว่าแฟนคลับสุดโต่งหรือพวกปาปารัสซี่จะไม่สืบรู้ เพื่อแม่ของแก ระวังไว้หน่อยก็ดี"
[โอ้ย ระวังตัวตลอดเวลาแบบนี้ เหนื่อยไหมเนี่ย]
[นี่แหละที่มันแสดงให้เห็นว่าเสิ่นฉีใส่ใจฮวนเกอแค่ไหน]
[ดูเหมือนความรักที่ฝังอยู่ในกระดูกจริง ๆ คราวก่อนที่งานศพ เสิ่นฉีก็ใส่ถุงคลุมหัวไม่ใช่เหรอ]
[คราวนี้ใส่ถุงคลุมหัวไม่ได้หรอก เพราะไม่ได้มาปล้นตลาดสดนี่นา]
หลี่ฮวนเกอมองท่าทางจริงจังของเสิ่นฉี รู้สึกอบอุ่นในใจ
เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลย ที่แท้เสิ่นฉีก็คอยคิดให้ฉันอยู่เบื้องหลังมาตลอดนี่เอง
เสิ่นฉีพาเสิ่นเสี่ยวคุนเดินมาถึงประตูตลาด ปู่ยามรักษาการณ์คนหนึ่งก็ตะโกนเรียกเสิ่นฉีทันที