เสิ่นฉีไม่เสียเวลาเถียงกับเหลียงปินให้มากมาย ก็ตัดสายไปเฉยๆ
สายนี้เท่ากับเป็นการตัดความสัมพันธ์ความเป็นเพื่อนระหว่างเสิ่นฉีกับเหลียงปินขาดจริง
เหลียงปินแม้จะโกรธ แต่ยังคงความเย็นตัวเอาไว้
เขาไตร่ตรองคำของเสิ่นฉีอยู่นาน แล้วก็พบว่ามันไม่มีช่องว่างให้โต้แย้งเลยแม้แต่นิดเดียว
สิ่งที่เสิ่นฉีทำไม่ได้ผิดอะไรเลย สิ่งที่ผิดคือการเลือกของเหลียงปินเอง
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่มีทางย้อนกลับแล้ว
เหลียงปินแม้แต่กำลังสงสัยตัวเองว่า ทำไมถึงเลือกหลิวเยียน แล้วทิ้งไป๋ชิงเหอ
เพียงเพราะความไม่ยอมแพ้จากวัยหนุ่มเท่านั้นหรือ?
โทรศัพท์ของเหลียงปินดังขึ้น เบอร์ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา เหลียงปินรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
"เหลียงปิน ไม่พูดมาก นายกับหลิวเยียนถอนฟ้องฉันซะ ฉันไม่ต้องเข้าคุก นายกับหลิวเยียนก็ไม่ต้อง"
"ถึงถอนไม่ได้ก็ตาม สองคนหาทางเกลี่ยเรื่องที่ฉันทำผิดกฎหมายไปให้ได้ ขอแค่ฉันไม่ต้องเข้าคุก ฉันสัญญาว่าพวกนายก็จะไม่ต้องเข้าคุกเหมือนกัน"
"ไม่ว่างพูดเยอะ นายกับหลิวเยียนคิดเอง อย่าคิดจะแลกกันสู้ตายละกัน พวกนายเป็นสองคน ฉันคนเดียว ที่เสียเปรียบคือพวกนาย"
"ฉันเนี่ยโสดเปล่ายะ ไม่มีลูกไม่มีเมียด้วย…"
เหลียงปินยังไม่ทันได้พูดอะไร ฟานเจี้ยนก็ตัดสายไปเสียก่อน
เหลียงปินมึนตึ้บไปทั้งตัว
เฮ้ย…นายพูดภาษามนุษย์กับฉันบ้างหรือเปล่าเนี่ย?
……
ใช้เวลาเพียงสามวัน บริษัทซิงฮั่ว มีเดียก็ออกประกาศ ระบุว่าหลักฐานอาชญากรรมของฟานเจี้ยนทั้งหมดที่ผ่านมาแท้จริงคือการใส่ร้ายจากบางคน ว่ากันว่าฟานเจี้ยนมีความผิดพลาดจริงบ้าง แต่ไม่ได้ล้ำเส้น
ดังนั้นฟานเจี้ยนจึงเป็นอิสระ!
กระแสวิจารณ์ยังคงพูดถึงเหตุการณ์ของไป๋ชิงเหอ ผลกระทบด้านลบที่มีต่อไป๋ชิงเหอแม้ยังเหลืออยู่ แต่ไม่ใช่กระแสหลักอีกต่อไป