“การแข่งขันในรอบนี้ นักร้องเหยียนจิ้นท้าชิงไม่สำเร็จ!”
“นักร้องหลินเกอเอ๋อร์ท้าชิงสำเร็จ!”
“นักร้องเจินนี ตกรอบ!”
เสิ่นเสี่ยวคุนประกาศจบ ตัวเขาเองก็เหมือนจะหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง
ในห้องพักดังขึ้นด้วยเสียงปรบมือ
เสียงปรบมือส่งถึงนักร้องประจำที่ป้องกันบัลลังก์สำเร็จ ส่งถึงหลินเกอเอ๋อร์ที่ท้าชิงสำเร็จ และส่งถึงเจินนีที่ต้องตกรอบ
[ฮือๆ พี่เจินนีของฉันตกรอบไปแล้ว…]
[โอ้พระเจ้า แม้แต่เหยียนจิ้นยังท้าชิงไม่สำเร็จ? ความโหดของเวทีเพลงรายการนี้ช่างโหดเลือดเย็นระดับ SSS ชัดๆ]
[หลินเกอเอ๋อร์เองก็แทบจะไม่ท้าชิงสำเร็จเลยนะเนี่ย!]
[สุดท้ายก็ต้องเป็นหลี่ฮวนเกอกับเฉินมู่หนิงอยู่ดี สองคนนี้แหละคือเจ้าถิ่นที่ขยับไม่ไหว]
[รอดูรอบรองชนะเลิศกันเลย!]
เสิ่นเสี่ยวคุนลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“รอบหน้าคือรอบรองชนะเลิศ รอบแรก นักร้องประจำแต่ละคนมีโอกาสร้องเพียงหนึ่งเพลงเท่านั้น เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองจะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้หรือไม่”
“รอบนี้ไม่มีนักร้องมาท้าชิง ฝ่ายตรงข้ามของพวกคุณคือนักร้องคนอื่น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือตัวคุณเอง!”
“ขอให้ทุกคนใช้สภาพที่ดีที่สุดของตัวเอง เข้าสู่รอบรองชนะเลิศ!”
บนใบหน้าของนักร้องทุกคนปรากฏสีหน้าเคร่งเครียด
เสิ่นเสี่ยวคุนแม้อายุยังน้อย แต่สิ่งที่พูดมักตรงประเด็นเสียทุกครั้ง
รอบหน้าไม่มีนักร้องมาท้าชิง กลับยิ่งทำให้สถานการณ์ของนักร้องประจำลำบากยิ่งขึ้น
ในรอบปกติ แม้คุณจะได้ที่ 6 หรือแม้แต่ที่ 7 กับที่ 8 ก็อาจยังไม่ตกรอบ
แต่ในรอบรองชนะเลิศรอบแรก หากคุณไม่ได้อันดับ 5 คุณจะตกรอบแน่นอน
จากนั้นจะเข้าสู่รอบรองชนะเลิศรอบที่สอง และต้องแข่งบนเวทีเดียวกับนักร้องถึง 20 กว่าคน