เพลง: 《ตำนาน》
คำร้อง/ทำนอง: เสิ่นฉี
การร้อง: หลี่ฮวนเกอ
ทันทีที่ทำนองเบื้องหลังอันงดงามดังขึ้น เสียงร้องของหลี่ฮวนเกอก็ล่องลอยไปทั่วเวทีแข่งขันราวกับภูตพรายองค์หนึ่ง
"เพียงเพราะได้แอบมองเธอเพียงหนึ่งครั้งกลางฝูงชน ต่อจากนั้นก็ไม่มีวันลืมใบหน้าของเธอ"
"ฝันถึงวันที่บังเอิญได้พบกันอีกครั้ง นับแต่นั้นเราก็เริ่มครวญคิดถึงอย่างโดดเดี่ยว"
"เวลาคิดถึง เธออยู่สุดขอบฟ้า เวลาคิดถึง เธออยู่ตรงหน้า"
"เวลาคิดถึง เธออยู่ในความทรงจำ เวลาคิดถึง เธออยู่ในหัวใจ"
……
หลี่ฮวนเกอในรอบนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนสไตล์ไปอีกแบบ
ไม่ใช่แค่ตัวเพลง แต่รวมถึงความรู้สึกที่ตัวเธอส่งออกมาด้วย
เยือกเย็นสง่างาม แต่งองค์ว่างเลิศ แม้จะไม่มีอารมณ์รุนแรงโชกโชน แต่การตีความแบบสุขุมราบเรียบกลับลงตัวพอดี
ไม่รู้ทำไม คนจำนวนมากต่างพบว่าการเปลี่ยนเสียงในเพลงนี้ของหลี่ฮวนเกอมีเอกลักษณ์เป็นพิเศษ ฟังแล้วรู้สึกโล่งโปร่งสบายใจอย่างประหลาด
ความรู้สึกแบบนี้มันแปลกมาก
เพลงมอบความรู้สึกให้คน แต่ "ความรู้สึก" นี่แหละที่มันมหัศจรรย์เหลือเกิน
หลายคนสงสัยแต่พูดไม่ออกชี้ไม่ถูก จนกระทั่งเจ้าซานเหอทั้งสี่ให้คำอธิบายที่ชัดเจนที่สุด
"เพลงดี ๆ จะปลุกปัญญา จะสะเทือนใจ จะทำให้ตระหนัก หรือเข้าถึงความรู้สึก แต่ล้วนต้องผ่านการรับรู้ทางหู แม้กระทั่งทางตา เพื่อสร้างการสั่นไหวในหัวใจของผู้คน"
"เพลงนี้โดยไม่ต้องสงสัยเป็นผลงานชั้นเลิศที่แทงลึกเข้าไปในใจคน ได้ชื่อว่าเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมถึงขีดสุด!"
"แต่ เพลงนี้ก็โดยไม่ต้องสงสัยเช่นกันว่า ไม่เหมาะจะใช้ในเวทีแข่งขัน!"
"ระดับของหลี่ฮวนเกอยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว เธอไม่ได้มาเพื่อแข่ง เธอแค่มาร้องเพลงที่ตัวเองอยากร้อง เธอแค่อยากมอบดนตรีที่ดีที่สุดให้กับผู้ฟัง!"