หัวใจของหลินเซียวลู่เหมือนกับนั่งรถไฟเหาะ ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้เธอรู้สึกหดหู่อีกครั้ง
หลินเซียวลู่มีความรู้สึกเดียวกันกับหลี่ฮวนเกอในรอบที่แล้ว ดูเหมือนว่าตอนที่เธอไม่อยู่บ้าน หลายๆ อย่างที่เคยคิดว่ากลมกลืนและราบรื่น กลับไม่ค่อยถูกต้อง
เธอเริ่มสงสัยว่า ที่จริงแล้วทุกอย่างเป็นอย่างที่จี้หมิงพูดไว้ในปากเสมอหรือไม่?
แม้สามีจะรู้ว่ากำลังถ่ายทอดสด แต่ก็ยังเป็นบะหมี่น้ำใสไร้รสชาติ ตัวเลขและคณิตศาสตร์ที่อ่านแทบไม่ออก เปียโนที่เพี้ยนไม่เป็นทำนอง...
ถ้าไม่มีการถ่ายทอดสด... หลินเซียวลู่ไม่กล้าคิดต่อไปอีก
ความเกลียดชังและการปฏิเสธหลายๆ อย่างที่จี้เถาเถาแสดงออกมาอย่างอ้อมๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่หลินเซียวลู่เคยจดจำไว้เลย
แน่นอน ชั้นเรียนเสียงร้องที่น่าเบื่อดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
[ราชาเพลงจี้เหมือนจะโชว์ตัวเอง ไม่ค่อยได้ตั้งใจสอนจริงจัง]
[สวัสดีทุกคน ฉันเป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาเสียงร้องของวิทยาลัยดนตรีหัวเซี่ย ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ราชาเพลงจี้สอนดูเหมือนจะต่างจากตำราที่ฉันเรียนอยู่...]
[ราชาเพลงจี้มีแต่เทคนิค ไม่มีความรู้สึกเลย!]
[บ้า! พวกแกจะมาสงสัยราชาเพลงจี้ได้ยังไง?]