เสิ่นฉีโพสต์บนเวย์โบ——《ความรู้สึกที่ได้ฟังเพลงถวายหลี่ฮวนเกอ》:
คำสัญญาดอกท้อประการแรก คำร่ำรึงถึงกัน ดอกร่วงหล่นกองให้พื้นนับคืนได้กี่คืน ขาวโพลนกลายเป็นหิมะ
คำสัญญาดอกท้อประการที่สอง ใบหน้าที่บกพร่อง ควรอิจฉาว่าโฉมงามชาตินี้หาที่เปรียบยาก เหี่ยวเฉาเพราะเกินจะบริสุทธิ์
คำสัญญาดอกท้อประการที่สาม เกิดดับแล้วผลัดกัน ฝากกลิ่นอันเงียบงันไว้เป็นการจากลา กิ่งไม้เงียบไร้เสียงสูญสลาย
คำสัญญาดอกท้อประการที่สี่ แม่น้ำลืมตันคั่นกลาง ยังจำความรักที่ไม่เคยถูกฝังกลบได้ สุสานหอมและวิญญาณดอกไม้มอดดับ
คำสัญญาดอกท้อประการที่ห้า กระจกนกหงส์แตกกระจาย มอบความรักลึกซึ้งไปโดยไม่คิดว่าจะได้ผล ความเย็นชาจบลงโดยไม่รู้ตัว
คำสัญญาดอกท้อประการที่หก เส้นผมสีดำสนิทแห้งกรอบ ในใจยังจารึกนามใครลึกถึงกระดูก จะฝากความหมายนี้ไว้กับดวงจันทร์
คำสัญญาดอกท้อประการที่เจ็ด ชีวิตชั่วคนหยุดพักลง หน้าประตูพื้นดินสะท้อนแสงน้ำค้างและหิมะ ไร้คำพูดก็ไร้ความบกพร่อง
เสิ่นฉีแถมยังตั้งชื่อความรู้สึกชิ้นนี้ไว้ท้ายบทอีก——ชื่อ《คำสัญญาดอกท้อเจ็ดประการ》!
……
ทั้งอินเทอร์เน็ตตื่นตะลึงกันทั่วบ้านทั่วเมือง!
[โอ้พระเจ้า!]
[มนุษย์ธรรมดาเขียนออกได้แบบนี้เหรอ? รับไปเลย ก๊อปไปโพสต์สตอรี่ก่อน]
[ตอนฟัง《คำสัญญาดอกท้อ》ก็ซึ้งจนปวดใจแล้ว แต่《คำสัญญาดอกท้อเจ็ดประการ》ของเสิ่นฉี ฉันน้ำตาไหลคุกเข่าอ่านจนจบเลยนะเนี่ย]
[เห็นได้เลยว่าบทกวีที่ผ่านมาทั้งหมดต้องเป็นเสิ่นฉีเขียนเองแน่นอน]
[ถ้ามีใครเขียน "ฟัง《คำสัญญาดอกท้อ》แล้วนึกถึงหวังเสี่ยวฮัว" ขึ้นมา หวังเสี่ยวฮัวคนนี้แต่งงานกับเขาทันที!]
[ต้องรักขนาดไหนถึงเขียนออกมาได้ขนาดนี้?]
[เดี๋ยวๆ……คุณพวกนั้นดูแต่คำสัญญาดอกท้อเจ็ดประการ ลืมไปแล้วเหรอว่าเด็กหนุ่มเสิ่นฉีคนนี้กำลังทำโฆษณาช่วยหาคะแนนให้เพลงของตัวเอง?]
[ใครบอกว่า《คำสัญญาดอกท้อ》เป็นเสิ่นฉีเขียนล่ะ?]
[คุณคนบนนั่นโง่จริงๆ ยืนยัน!]