เสิ่นเสี่ยวคุนเป่าลมหายใจออกมาอย่างสบายอารมณ์ รีบหยิบไม้เสียบเนื้อขึ้นมาหนึ่งไม้ แล้วก็ยัดเข้าปากคำเดียวทั้งไม้
แสงไฟยามค่ำคืนคู่กับความมืด ดวงตากลมโตสีดำของเขาพลันราวกับเปล่งประกายแสงวาบขึ้นมา
สมองพลันนึกถึงเสียงเด็กที่ตกใจซึ่งมักจะปรากฏในวิดีโอสั้น ๆ ที่เขาดูอยู่บ่อย ๆ — โอ้พระเจ้า! สุดยอด!
"แสรก...อร่อยมาก! อร่อยสุด ๆ ไปเลย!"
ผู้ใหญ่สี่คนพากันหัวเราะออกมาอย่างก้องกังวาน
หนุ่มขนหน้าอกลูบหัวเล็ก ๆ ของเสิ่นเสี่ยวคุน
"พ่อหนุ่มปิ้งบาร์บีคิวนี่สุดยอดจริง ๆ!"
"อื้อ ๆ ๆ!"
เสิ่นฉีก็หาโอกาสผ่อนคลายแบบนี้ได้ยาก จึงหัวเราะเสียงดังพลางพูดว่า
"ชีวิตสั้นนัก! เติมเต็ม ๆ!"
อึก!
แต่ละคนก็ยกอีกแก้ว!
เสี่ยวหงเวลาดื่มก็น่ากลัวไม่แพ้กัน รับมือกับผู้ชายสามคนได้สบาย ๆ
บรรยากาศที่ผ่อนคลายและสนุกสนานเช่นนี้ทำเอาชาวเน็ตอิจฉาตาร้อนไปตาม ๆ กัน
[ให้ตาย! ฉันนึกถึงพวกพ้องที่เคยดื่มด้วยกันอย่างมีความสุขในอดีตของฉันขึ้นมาได้]
[ชีวิตทำให้พวกเราทุกคนต้องแข่งขันกันอย่างหนัก นานแล้วที่ไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้ เห็นเสิ่นฉีพวกเขาดื่มกันแบบนี้แล้วอิจฉาจริง ๆ]
[ชีวิตไม่ได้มีแค่เก๋ากี้ตรงหน้า แต่ยังมีเบียร์ บาร์บีคิว และถั่วลิสง!]
[พอมีฤทธิ์เหล้าแล้ว ฉันก็อยากร้องถามชีวิตเหมือนกัน แต่ชีวิตก็คือชีวิตน่ะนะ]
...
ห้องส่งสัญญาณมีเสียงถอนหายใจด้วยความอิจฉาดังขึ้นเป็นระยะ ๆ
จัวอีอีอิจฉาจนตาแดงไปหมด
"ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้มากจริง ๆ นะ เมื่อก่อนบ้านฉันเลี้ยงอย่างเข้มงวด พอเดบิวต์แล้วก็ถูกบริษัทกับผู้จัดการคุมอีก ฉันอยากนั่งโต๊ะเดียวกันกับพวกเขาจริง ๆ"
"บนโต๊ะเหล้าสองตารางเมตร แค่ดื่มเหล้ากินเนื้อ ผู้หญิงเล่ห์เพทุบายอะไรปล่อยมันไป"