"ใช่แล้ว นักร้องที่ได้อันดับเจ็ดก็คือ หนานฉีเป่ยอี!"
พอเสิ่นฉีพูดจบ บรรยากาศในห้องพักก็เย็นชาลงทันที
เมื่อได้รู้คำตอบที่จริงที่สุดแบบนี้ แชทสดก็ถล่มทลาย
[ฮือๆๆ ฉันจะร้องไห้ตายแล้ว ฉันชอบหนานฉีเป่ยอีมากที่สุดเลย]
[รายการนี้ถ้าไม่มีสองคนนั้น ความสนุกจะหายไปเยอะเลย]
[เลอบรองที่เก่งขนาดนั้นก็โดนคัดออกเหรอ?]
[ยิ่งดูยิ่งรู้สึกถึงความโหดของรายการนี้ โหดร้ายเหลือเกิน]
[แม้จะโดนคัดออก ก็ไม่ได้แปลว่าฝีมือไม่เก่งนะ]
แม้จะเท่ากับประกาศว่าโดนคัดออกแล้ว แต่หนานฉีเป่ยอีกับเลอบรอง สามคนกลับรู้สึกว่าหัวใจที่แขวนอยู่ตลอดเวลา ก็พลันวางลงได้
วินาทีนั้นที่มันมาถึงจริง ๆ พวกเธอกลับรู้สึกว่าก็ไม่ได้ทรมานอย่างที่คิด ยิ่งไม่น่าอายอย่างที่จินตนาการไว้
เลอบรองเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น ยิ้มอย่างใจเย็น แล้วก้มคำนับต่อผู้ชมก่อน
"ขอบคุณทุกคนที่ชอบผม และขอบคุณที่ปรึกษารายการ 'ฉันก็คือนักร้อง'"
"นี่เป็นการเดินทางที่วิเศษมาก ไม่ใช่แค่สำหรับการออกจากเขตปลอดภัยที่นักร้องหัวเซี่ยพูดถึงกันเสมอ แต่สำหรับผมก็เช่นกัน"
"พวกเราได้รับเกียรติ ได้รับชื่อเสียง และได้รับเงิน"
"ตอนที่เราเพลิดเพลินกับสิ่งเหล่านี้ เราก็ค่อย ๆ สูญเสียความมุ่งมั่นไปพร้อมกัน รายการวาไรตี้นี้ทำให้เปลวไฟในใจผมลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง"
"ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายที่นี่ ได้รู้จักนักร้องที่เก่งมากหลายคน ผมจะจดจำการเดินทางช่วงที่น่าจดจำนี้ไปตลอด และจะมุ่งหน้าต่อไป!"
ในห้องพักเต็มไปด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้อง
เลอบรองหันมามองเสิ่นฉี
"คุณเสิ่นฉีครับ หวังว่าครั้งหน้าถ้ามีรายการเพลงแบบนี้อีก ผมจะได้มาเรียนรู้ตามคุณอีกนะครับ!"
เสิ่นฉีพยักหน้า "ได้แน่นอน!"
เติ้งหงฉีถอนใจเบา ๆ แล้วลุกขึ้นก้มคำนับเช่นกัน