คนในห้องรับวิลล่าต่างฟังเหลียงปินพูดจาประจบประแจงอยู่
การพูดจาแบบนี้คือสิ่งที่ปกติที่สุดในวงการบันเทิง หลังทุกคนเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่าได้ห่างเหินกันแล้ว จึงยังคุยกันอย่างหน้าดีแต่ใจไม่ถึง ด้วยความรู้สึกอยากดูละครของคนอื่นอยู่เล็ก ๆ
นอกจากไป๋ชิงเหอแล้ว คนอื่นแถมยังแอบซึ้งกับเรื่องนี้ และดีใจที่เหลียงปินเจอเรื่องแย่ ๆ ด้วยซ้ำ
จะว่าไปเหลียงปินก็เก่งจริง ๆ ในเมื่อเคยเป็นถึงประธานบริษัท คำพูดนุ่มนวลไร้รอยต่อ ไม่มีกลิ่นการแสดงปนเลย
แต่เสียงตะโกนดังลั่นของเฉาเฉาเมื่อครู่ ดึงความสนใจของทุกคนจากมือถือของไป๋ชิงเหอไปที่ฝั่งของเฉาเฉาทันที
"ฉันไม่แค่จะเป็นเปียนเชวียนเอายาพิษฆ่ามันนะ ฉันจะเป็นอิ้งเจิ้งด้วย!"
"โฮ๊ก โฮ๊ก! ศรนับหมื่นดอกทะลุหัวใจ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า……"
แม้แต่เสิ่นฉีที่มองเฉาเฉาอยู่ก็ยังรู้สึกเหมือนภาพหลอกตา
นี่มันเฉาเฉาเหรอ?
นี่ชัด ๆ มันเถาเถากับตงตงไง ทำไมถึงมีแค่หน้าของเฉาเฉา!
ในมือถือเหลียงปินได้ยินเสียงนั้นด้วย พอเห็นสีหน้าประหลาดใจของหลี่ฮวนเกอกับคนอื่น เขาก็ยืนยันการเดาของตัวเองได้ทันที
"คนที่พูดเมื่อกี้คือ……เฉาเฉา?"
ไป๋ชิงเหอผู้เยือกเย็นที่สุดพยักหน้า "ใช่ นับตั้งแต่เราสองหย่ากัน เฉาเฉาก็เปลี่ยนไปคนละคน กลายเป็น……อืม……ร่าเริงขึ้นมาก"
"ร่าเริงก็ดีแล้ว……" เหลียงปินพยักหน้า "แล้ว……คุณจะไปรวมปาร์ตี้กันหรือ?"
หลินเซียวลู่กับซูซิงจูรีบเป็นตัวนำพูดทันที
"ค่ะ สวัสดีค่ะคุณเหลียง"
"เอาเวลาว่างไปรวมกันอีกทีนะคะ?"
จี้หมิงโบกมือลา "ไว้วันหลังเราไปดื่มกันอีกรอบ"
เหลียงปินพยักหน้ารับติด ๆ ตอบรับการลาของทุกคนทีละคน พยายามเอาใจใส่ไม่ให้ใครรู้สึกข้างเคียง แล้วจึงรีบวางสาย
เขาถอดใจยาวเหยียด
อีกฝ่ายกำลังจะไปรวมปาร์ตี้กันที่บ้านหลี่ฮวนเกอกับเสิ่นฉี คราวนี้มีคนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน เหลือแค่เขาคนเดียวที่ไม่ได้ไป……