หวังเถี่ยจูกดปุ่มจนนิ้วเกือบลุกเป็นไฟ แต่ข้อความก็ถอนคืนไม่ทันแล้ว
เสิ่นฉีเห็นคำว่า "ล่างกาย" โผล่ในข้อความสว่างจ้าแบบนั้น ทั้งตัวก็ชาซู่ไปหมด
"ไม่ใช่… นายทำอะไรลงไป?"
หวังเถี่ยจูเกือบร้องไห้ออกมา "มันคือพวกการเดาคำต่อของคีย์บอร์ดนะ…"
"เดาคำต่อ? เดาคำต่อก็ต้องเป็นเพราะนายเคยพิมพ์คำแบบนั้นมันถึงได้เดาให้สิ!" เสิ่นฉีอึ้งไปหมด "เอาเข้าไป แฟนยังไม่ทันมี กลายเป็นคนเจ้าชู้ซะก่อน"
หวังเถี่ยจูอยากตัดนิ้วตัวเองทิ้งตรงนั้นแหละ
ช่วงนั้นเอง โทรศัพท์ของไป๋ชิงเหอก็เข้ามาที่เครื่องของเสิ่นฉี
"คุณ… คุณไป๋?"
ไป๋ชิงเหอพูดอย่างอ่อนโยน "บอกอะไรหน่อย หวังเถี่ยจูติดต่มาชวนฉันไปกินข้าว ฉันควรไปไหม?"
เสิ่นฉีอายจนหน้าแดง "เรื่องนี้… นี่นายไม่ควรถามฉันนะ"
"ไม่ใช่เพราะเป็นคำสั่งและจัดการโดยนายเหรอ?"
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เสิ่นฉียอมก็ยอม
แต่ตอนที่คำว่า "ล่างกาย" เพิ่งโผล่มาแบบนี้ เสิ่นฉีไม่อยากรับปากเลยจริง ๆ
"เปล่า! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
หวังเถี่ยจูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กุมหน้าเส้า
จบแล้ว… เสิ่นฉีไม่คิดจะช่วยแล้ว
"อืม… งั้นฉันขอถามนะ ถ้าฉันกับหวังเถี่ยจูอยู่ด้วยกัน มันจะกระทบแผนการหรือแผนงานของนายไหม?"
ไป๋ชิงเหอยังคงเข้าเรื่องตรง ๆ ตรงประเด็นทุกครั้ง
เสิ่นฉีกลับงงเป็นไข่เน่าเล็กน้อย
"แผนการกับแผนงานของฉัน? ฉันมีแผนอะไรตรงไหน?"
"เป็นไปไม่ได้!" ไป๋ชิงเหอว่า "ทุกอย่างที่นายทำมันเชื่อมโยงกันหมด ฉันมองออก!"
คราวนี้เสิ่นฉีสงสัยจริง ๆ แล้ว
ไป๋ชิงเหอพูดต่อ
"ไม่ใช่แค่ฉันมองออก คนในวงการพวกเรา ยกเว้นหวังเถี่ยจู ทุกคนมองออกหมด!"
"ตั้งแต่การแข่งขันรวบรวมเพลงแนวหัวเซี่ยเริ่มต้น ฮวนเกอไปรักษาเสียงที่ประเทศดาวธง นายก็เริ่มวางแผนแล้ว"
"การดำเนินงานและการพัฒนาของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ ความร่วมมือกับบริษัทซิงฮั่ว มีเดียที่แล้วแตกหัก การก่อตั้งวัฒนธรรมไป๋กั่ว การตั้งสตูดิโอของอู๋เสี่ยวฝ่าน ฤดูล่าสมัครงาน…"