หวังเถี่ยจู้ได้รับคำชี้แนะจากชิวเหยียน ทำให้เหมือนตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ลองคิดดูดี ๆ ทั้งบาร์บีคิวเมื่อคืน และการดูท้องฟ้าดาวด้วยกัน!
หวังเถี่ยจู้รู้สึกว่าตัวเองได้โอกาสจริง ๆ แล้ว
คิดดูให้ดี ถ้าไป๋ชิงเหอใส่ใจเรื่องละเอียดปลีกย่อยมากขนาดนั้นจริง ก็ไม่มีทางนั่งต่อถึงสามทุ่มครึ่งหรอก!
พอเห็นป้ายโฆษณาบาร์บีคิวสีแดงของ "หว่านโหยวบาร์บีคิว" ทีเดียว ไป๋ชิงเหอก็คงเดินจากไปแล้ว
แล้วจะมามีท้องฟ้าดาวกับบทกวีต่อมาได้ยังไง?
แล้วแผ่นกระดาษที่เขียนกวีไว้ของหวังเถี่ยจู้จะเกิดขึ้นมาได้ยังไง?
เมื่อเทียบการวิเคราะห์ของชิวเหยียนกับสิ่งที่เสิ่นฉีพูดไว้ก่อนหน้า หวังเถี่ยจู้ถึงกับดีใจหนัก!
"ขอบคุณมาก ๆ ครับครูชิวเหยียน!"
การวิ่งของหวังเถี่ยจู้เหมือนกำลังบินขึ้นฟ้า เขารีรอไม่ได้แล้วที่อยากไปหาใครสักคน!
แต่พอวิ่งออกมาจากโซนอัดเสียง หวังเถี่ยจู้กลับมึนตึ้บ
จะไปหาเสิ่นฉีกับพวกนั้น?
นั่นไม่ใช่ขายหน้าตายกันเลยหรือ?
จะไปหาไป๋ชิงเหอ?
เอ๊ะ… มันเขินนิดนึง แถมไม่มีข้ออ้างดี ๆ ซะด้วย
ถ้าเขาไปซะจนอีกฝ่ายคิดว่าบ้าบออะไรไม่รู้ ก็ไม่ใช่เรื่องดี
คิดไปคิดมา หวังเถี่ยจู้กลับนึกคนขึ้นได้จริง ๆ — อู๋เสี่ยวฝาน!
แม้หวังเถี่ยจู้กับอู๋เสี่ยวฝานจะเป็นคนละขั้วตรงข้ามโดยสิ้นเชิง แต่ตอนอยากระบายทุกข์ อู๋เสี่ยวฝานก็เป็นตัวเลือกที่เจ๋งมากคนหนึ่ง
เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ฟังเก่ง คุยเก่ง ก็พอ
ส่วนจะคุยเรื่องอะไร หวังเถี่ยจู้ไม่สนใจเลยแม้แต่นิด