ตอนเซ็นสัญญาความร่วมมือ เฉินหวานหยุนเอ่ยกับหลี่ฮวนเกอด้วยรสชาติเปรี้ยวปนอยู่เล็กน้อย
“นี่เธอหาสามีมาดีจริง ๆ เลยนะ!”
เสิ่นฉีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระตุกปลายคิ้ว แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงแคะเล็บมือต่อไป
หลี่ฮวนเกออึ้งเล็กน้อย หันไปมองเสิ่นฉีหนึ่งครั้ง แล้วตอบกลับอย่างยิ้มแย้ม
“ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เขาเป็นคนจัดการเรื่องความร่วมมือครั้งนี้ให้พวกเรา ตั้งแต่ก่อนจะสมัครรายการ ‘แม่ไปทำงานต่างถิ่น’ ด้วยซ้ำ ฉันก็รู้สึกมาตลอดว่าเขาเป็นสามีที่ทำหน้าที่ได้ดีมาก”
“โอ๊ะ?” เฉินหวานหยุนฟังแล้วดูสนใจหัวข้อนี้มาก “คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วถึงกับคิดว่า แม้เสิ่นฉีจะเป็นแค่ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน แต่เขาก็ยังดีอยู่งั้นสินะ?”
หลี่ฮวนเกอยิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนเซ็นชื่อลงบนสัญญา
เฉินหวานหยุนเป็นคนที่รังเกียจผู้ชายไร้ความทะเยอทะยานมากที่สุด และเกลียดผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินที่สุด
แต่ครั้งแรกที่บังเอิญได้ดูการถ่ายทอดสดของ ‘แม่ไปทำงานต่างถิ่น’ เธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนความรู้สึกจากการรังเกียจเสิ่นฉี มาเป็นคิดว่าแม้เขาจะเกาะผู้หญิงกิน แต่ที่สามารถเลี้ยงลูกได้ดีก็ถือว่าไม่เลว
แต่ภายหลังเธอค้นพบว่า ความสามารถรอบด้านของเสิ่นฉีนั้นแข็งแกร่งเกินคาด
เฉินหวานหยุนในฐานะประธานบริษัทหญิงแห่งบริษัทบันเทิง มีสถานะและตำแหน่งเทียบเท่าหลี่ฮวนเกอ แถมยังมีความไวต่ออาชีพสูงส่ง
เธอย่อมมองออกได้เช่นเดียวกับหลี่ฮวนเกอว่า คุณสมบัติเหล่านี้ของเสิ่นฉีเข้ากันได้อย่างลงตัวกับวงการบันเทิงขนาดไหน
ต่อมา เฉินหวานหยุนประธานบริษัทหญิงที่เกลียดผู้ชายไม่เอาไหนที่สุด ก็กลายเป็นแค่ผู้ชมธรรมดาคนหนึ่งที่ไล่ตามดูถ่ายทอดสดของเสิ่นฉีอยู่เรื่อย ๆ