>ร/ฟ) เด็กอายุไม่ถึงหกขวบทำวิดพื้นตั้ง 45 ครั้ง นายยังจะมาพูดว่าตัวเองกระจอกอีกเหรอ?
แล้วที่แย่กว่านั้นคือพ่อของมันยังพยักหน้าเห็นด้วยว่านายพูดถูก?
คิมมุนฮงกัดฟันกรอดๆ อยู่แล้วตอนนี้!
[ตลกจนตาย ทุกประโยคเหมือนบทสนทนาระหว่างเสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุน แต่ทุกประโยคคือการเสียดสีคิมมุนฮงทั้งนั้น]
[รู้แล้วใช่ไหมว่าลูกของเซียนมีดีอะไร คราวหน้าจะได้ไม่กล้าอีก!]
[ครอบครัวหลี่ฮวนเกอนี่ไม่มีใครอ่อนแอเลยสักคน]
[ฉันมีลางสังหรณ์ ต่อไปคิมมุนฮงอาจจะเสียการควบคุม!]
……
“เสี่ยวคุนพูดแบบนี้... คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วไม่คิดว่ามันจ้องจับผิดเกินไปหน่อยเหรอ?”
ลีจีฮีทนไม่ไหวจริงๆ ที่ลูกชายตัวเองโดนเสียดสีแบบนี้ เลยไม่สนใจอะไรแล้ว หันไปมองหลี่ฮวนเกออย่างกับจะเอาเรื่อง
“คุณฮวนเกอเทียนโฮ่ว ทุกคำที่เสี่ยวคุนพูดตอนนี้เป็นการเสียดสีมุนฮงทั้งนั้น!”
“นี่มันเป็นสิ่งที่เด็กดีควรทำเหรอ?”
ผู้ชมในห้องส่งต่างพากันอึ้ง
คำพูดแบบนี้นายเอาหน้าออกมาจากไหนมาพูดได้เนี่ย?
ลูกรักของนายเคยทำอะไรไว้บ้างนายไม่รู้หรือไง?
หลี่ฮวนเกอก็ไม่โกรธ พูดเสียงเรียบๆ ว่า:
“วันแรกที่เจอกัน คิมมุนฮงก็แสดงอาการอยากควบคุมเสี่ยวคุนออกมาให้เห็นแล้ว ไม่มีใครมองไม่เห็น”
“คิมมุนฮงบังคับให้เสี่ยวคุนส่งผักและผลไม้ป่าที่เขากับเสิ่นฉีหามาอย่างยากลำบากให้ อาจารย์ลีจีฮีเห็นไหม?”
“คิมมุนฮงบังคับให้เสี่ยวคุนยอมยกปลาย่างให้เขากิน แถมยังขู่จะตีเสี่ยวคุนไม่รู้กี่ครั้ง อาจารย์ลีจีฮียังจำได้ไหม?”