ในใจอู๋เสี่ยวฝานเบาสบายในที่สุด!
แต่หลิวเยียนก็ยังไม่ยอมแพ้!
"นะ……นายมีข้อมูลลับของฉันไม่ได้หรอก……หลักฐาน?"
"ถูก! เรื่องหลักฐานไง!"
"นายมีหลักฐานว่าฉันทำความชั่วไม่ได้หรอก!"
อู๋เสี่ยวฝานยิ้มแฉ่ง
"ฉันเป็นศิลปิน ที่จริงนายจะทำลายฉันโดยไม่ต้องมีหลักฐานก็ได้ แค่มีหลักฐานจะทำลายได้ง่ายขึ้นเฉย ๆ"
"นายจับจุดที่ศิลปินกลัวที่สุดไว้ได้ แต่ไม่รู้ตัวเหรอว่าถึงนายไม่ใช่ศิลปิน นายก็เหมือนศิลปินเหมือนกัน!"
"ศิลปินก็คือนักธุรกิจ ส่วนนายเป็นนักธุรกิจที่ไม่ใช่ศิลปิน ยิ่งบริษัทหรือกลุ่มบริษัทใหญ่ขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องการภาพลักษณ์องค์กรมากขึ้นเท่านั้น"
"เสียใจด้วยนะ ตอนนี้ฉันมองออกหมดแล้ว!"
"นายจับจุดอ่อนฉันมานานขนาดนี้ สุดท้ายฉันก็หนีรอดได้สักที!"
อู๋เสี่ยวฝานพูดจบก็หันไปมองเสิ่นฉี แล้วพูดอย่างจริงจัง
"พี่ รายการหาคู่ฉันไม่เข้าแล้ว พี่ให้ฉันอยู่ข้าง ๆ พี่แบบนี้ก็พอ"
"งานศิลปิน ฉันเลิกทำ!"
"ได้ใช่ไหม?"
เสิ่นฉีที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง กลับรู้สึกว่าตอนนี้พยักหน้าน่าจะเหมาะสมกว่า
"ได้ งั้นนายก็กอดก้นจมไปพร้อมกับหลิวเยียนแบบนั้นแหละ"
"ตอนนี้นายเลิกยาแล้วไม่ใช่เหรอ แม้จะยังไม่เลิกขาด ก็คงแค่เข้าสถานบำบัดยาเสพติด ส่วนเธอก็คล้ายนาย ต่างกันแค่ว่าพอออกจากสถานบำบัดแล้วเธอยังต้องเข้าคุกอีก"
"นายมีประวัติอาชญากรรมติดตัวก็ไม่เป็นไร ออกมาก็มาเป็นคนขับรถให้พี่ก็ได้"
"จะถึงกับหิวตายกันขนาดนั้นเหรอ?"
อู๋เสี่ยวฝานพยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว
"โอเค!"
เฉินเสี่ยวซีถึงกับอึ้งงง!
ไม่ใช่แบบนี้……ฉันได้ยินอะไรกันแน่?
อู๋เสี่ยวฝานเขา……
แต่ที่อื้อที่สุดคือหลิวเยียนกับเฉินฟาง