จัวอีอีสาบานว่า ชาตินี้ไม่เคยหัวเราะได้สะใจขนาดนี้มาก่อน
เธอเช็ดน้ำตา กุมท้องแล้วหยิกแขนหลี่ฮวนเกอ
“พี่ฮวนเกอ……ฮ่าๆๆๆ……เพลงนี้ก็เป็นผลงานต้นฉบับของเสิ่นฉีอีกแล้วสินะ?”
“ฮ่าๆๆ……เอิ้ก……”
“มันแปลกมากเลยนะ พี่ไม่คิดจะเอาใส่แผ่นเสียงบ้างเหรอ?”
หลี่ฮวนเกอติดอารมณ์ขบขันจากจัวอีอีและบรรยากาศในสตูดิโอทั้งหมด ทนไม่ไหวหัวเราะตามไปด้วย
“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าในหัวของเสิ่นฉีแต่ละวันคิดอะไรอยู่ บางทีก็รู้สึกว่าเขาฉลาดมาก เพลงแปลกๆ แบบนี้พูดออกมาได้ตลอด……”
“บางทีก็รู้สึกว่าเขาทื่อไปหน่อย นี่มันเพลงอะไรกันเนี่ย……”
ฟางเฉี่ยนปรับตัวได้ในที่สุด “จริงๆ แล้วรอดูว่าคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วจะเรียนรู้การตีลิงได้จริงหรือเปล่า……”
……
“เสิ่นฉี! นายจะเอายังไงอีก? กลางวันร้องเก็บขี้กับตีลิง กลางคืนร้องห้าแหวนกับเห็ด ตอนนี้ยังดังขนาดนี้ร้องอะไรเหรอหล่าเป้ย……”
“อะไรคือตีลิง?”
“ตอนเขาทำอาหารที่บ้านร้องเพลงอะไรก็ไม่รู้ชื่อตีลิง โทรมาก!”
“โอ้? นายร้องให้ฉันฟังหน่อยสิ?”
“ไม่ดีมั้ง……”
“ร้อง!”
“เอาก็ได้……”
[ต้องเป็นเสี่ยวคุนจริงๆ ด้วย!]
[ท่าทางเสิ่นฉีกลัวคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วน่าอิจฉาจังเลย ที่จริงนี่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรักที่เต็มเปี่ยม]
[ความในใจของคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วเขียนไว้บนหน้าชัดมาก!]
[ในที่สุดก็มาถึงช่วงตีลิงแล้วเหรอ? รอดูอยู่……]
……
“อาคี เหราเหย่ ยา โห้ว เฮ่ย~~~”
“อาคี เกิ๋ว เลอ โห้ว…… ยา……”