การย้อนเวลาจบลง
แสงไฟบนเวทีหรี่ลง ร่างของสองสาวผู้ดูอ่อนหวานอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเวที
แม้จะเห็นเพียงเงาในความมืด แต่คนนับไม่ถ้วนก็ถูกสัมผัสหัวใจ
ความอ่อนโยนอันอธิบายไม่ได้ พุ่งขึ้นมาในหัวใจของหลายคนอย่างฉับพลัน
เฉินหวานหยุนในห้องผู้กำกับ และฟู่ฉิงที่อยู่ในห้องทำงานตึกฮวนเกอคัลเจอร์ พยักหน้าพร้อมกันในเวลาและสถานที่ที่ต่างกัน
ทั้งสองนึกถึงคำพูดของเฉินหวานหยุนในวันนั้น — ฉันว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้แหละดี!
คำเรียก "ลูกพี่ลูกน้อง" นี้ มีคนใช้แค่สองกลุ่มเท่านั้น
หนึ่งคือชาวเน็ตที่ชื่นชอบฮวนซวิน อีกกลุ่มคือศิลปินในฮวนเกอคัลเจอร์ที่สนิทส่วนตัวกับเสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอ
ความฉลาดของเฉินมู่หนิงเป็นที่รู้กันทั้งวงการ เมื่อวันนั้นเธอใช้คำเรียก "ลูกพี่ลูกน้อง" ไปแล้ว……
……
ย้อนเวลากลับไป
ตอนที่ฮวนซวินถูกเรียกมาที่ห้องรับรอง เธอเห็นคณะของเฉินมู่หนิง เฉินหวานหยุน และฟู่ฉิง ก็เหมือนจะเดาอะไรได้บ้าง
แต่ก็งง — เรียกฉันมา……จะให้ฉันเป็นหัวหน้าเหรอ?
"พี่มู่หนิงคะ มาแล้วเหรอคะ"
ฮวนซวินทักทาย แล้วยิ้มแฉ่งเดินมารินชาให้เฉินมู่หนิง
ฟู่ฉิงยิ้มพูดว่า "เรียกมามีเรื่องสำคัญ เรื่องใหญ่"
ฮวนซวินอึ้งไปเล็กน้อย "ไม่ใช่เรียกมาเพื่อรินชาถ่ายน้ำเหรอคะ?"
เฉินมู่หนิงกับเฉินหวานหยุนหัวเราะคิกคัก
"เห็นไหม? แบบนี้แหละ ไม่ใช่ลูกสาวที่นายตามหาเหรอ?" เฉินหวานหยุนพูด
เฉินมู่หนิงจ้องฮวนซวินอย่างพึงพอใจ "แน่นอน ฉันมองตรงจุดนี้แหละ"
ฮวนซวินมึนงงไปเลย
"ไม่ใช่นะพี่มู่หนิง……เรียกฉันมา……จะไม่ใช่จะรับฉันเป็นลูกสาวใช่ไหมคะ?"