“อะไรนะ?”
อาฮานกับพวกร้องตกใจพร้อมกัน!
จี้หมิงดึงตัวเถาเถามาเข้าข้างตัว “นายเพิ่งพูดว่าไงนะ บอกว่าพวกนั้นและ...กระต่ายป่าหนึ่งตัว?”
ลูกสาววัย 10 ขวบของอาฮานชื่อชิงชิง เธอแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แล้ว
“เป็นไปไม่ได้! กระต่ายป่าจับได้ไม่ได้ถ้าไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทาง! พวกเขาก็เหมือนพวกเรา ไม่มีอุปกรณ์อะไรเลย! จับกระต่ายได้ไม่ได้!”
สีหน้าของอาฮานไม่ค่อยดีนัก เขามักอวดความสามารถด้านเอาชีวิตรอดในป่ามาโดยตลอด
ตอนนี้อาฮานนำทั้งรองประธานบริษัทของตัวเอง นำทั้งราชาเพลงวงการเพลง แถมยังนำราชาเพลงจากเกาหลีมาด้วย!
เขาไม่เคยเปรียบเปรี้ยงขนาดนี้มาก่อน!
แต่วินาทีนี้ อาฮานรู้สึกว่าตัวเองถูกเสิ่นฉีเบียดข้ามไปแล้ว
อาฮานรู้ดีว่าโอกาสจับกระต่ายป่าได้ที่นี่ต่ำมาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเป็นไปไม่ได้!
เขาเองก็ทำกับดักจับกระต่ายเป็น แต่ไม่มีอาหารเหยื่อล่อกระต่าย โอกาสต่ำขนาดนั้น เขาเลยไม่เหนื่อยทำ
แต่เสิ่นฉีกลับ...
เรื่องนี้ช่างบัดซบเหลือเกิน
“พวกนายคิดยังไง?” อาฮานถามจี้หมิงกับคนอื่น ๆ
จี้หมิงกับพวกสงสัยมากเหลือเกิน อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเสิ่นฉีจับกระต่ายป่าได้จริงหรือเปล่า!
ถ้าไม่ได้จริง พวกเขาจะดีใจมาก!
ถ้าได้จริง อย่างน้อยก็ได้ใจจะขาดเป็นที่เรียบร้อย!
เถาเถาตะโกนต่อ: “อ้าววว~~~ฉันอยากกินกระต่ายป่า!”
ตงตงก็มองไปยังผู่อี้เฉิงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง “คุณพ่อ ทีมงานรายการแจกเครื่องปรุงให้ ต้องอร่อยแน่ ๆ! หนูอยากไปดู แม้กินไม่ได้ก็ขอได้ตากันสักหน่อย”