"I've walked where shadows stretch too long,"
"Where stones of doubt lay thick and strong,"
"Not racing storms, nor begging skies……"
……
เลอบรองวางภาระทั้งหมดลงได้อย่างสมบูรณ์ นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงใต้แสงสปอตไลต์ กอดกีตาร์โฟล์กไว้แนบอก
ในการร้องอย่างช้า ๆ เขาทิ้งเทคนิคการร้องทั้งหมดที่ใช้มาก่อนหน้า ใช้เสียงแหบพร่าที่มีเสน่ห์ร้องจบท่อนแรก
แต่พอถึงท่อนที่สอง อารมณ์ของเลอบรองก็ระเบิดออกมาทันที
การตบสายสายเป็นจังหวะถี่ ๆ ประกอบกับน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่กลับส่งเสียงสูงสุดยอดออกมาอย่างสร้างความต่างอย่างมหาศาล
เทคนิคนี้ยากมาก!
ฟังแล้วระเบิดสุด ๆ!
เสียงแหบพร่าของเขาถูกเน้นให้เห็นด้านที่มีเสน่ห์ที่สุดในโน้ตสูง
"Just kept my own small, steady eyes……"
"On steps that fit my quiet stride……"
"Not chasing peaks I couldn't hide……"
ความหมายและคุณค่าที่สื่อออกมาในเพลงยังทำให้ผู้ฟังไตร่ตรองตามไปด้วย
โซนของนักวิจารณ์เพลง ไฟสีแดงของสี่คนซานเหอกะพริบขึ้น
"ต่างจากบรรยากาศเร้าใจแบบพิชิตยอดเขาและเอาชนะทุกสิ่ง เลอบรองเล่าแก่นหลักที่คือการยืนหยัดต่อไปหลังจากยอมรับความจริง และไม่นิยามคุณค่าของตัวเองจากผลลัพธ์!"
"เพลงที่ดีมาก เข้ากับจิตใจจริงของคนยุคนี้ที่อยากพยายามแต่ก็ไม่อยากถูกความวิตกกังวลฉุดลาก! ทำให้ความมุ่งมั่นและความใจเย็นผสานกันจริง ๆ ไม่ใช่แยกขาดจากกัน"
"วงการเพลงจีนที่ต้องการก็คือเพลงที่มีแก่นความหมายแบบนี้ แต่ก่อนหน้านี้มันน้อยไปเนอะ"
"คล้ายกับเพลง《หัวใจนักสู้》ของเสิ่นฉีอยู่บ้าง ก็ต่างกันบ้าง……"