ดังนั้น...
เสิ่นฉีไม่ต้องการฉันจริงๆ ใช่มั้ย?
งั้นที่ฉันคิดว่าเสิ่นฉีแค่เกาะผู้หญิงกินก็ผิดไปอย่างสิ้นเชิง?
งั้นเขาไม่เห็นค่าเงินเกาะผู้หญิงเดือนละ 200,000 เลย?
งั้นเขา...
หลี่ฮวนเกอในวินาทีนั้นกระทั่งรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเสิ่นฉี
และก็มาถึงช่วงเวลาที่หลี่ฮวนเกอมักจะมีคำตอบเดียวในใจเสมอ
...
หลี่เนียนเกิงและเย่เนี่ยนชิวในจอดีใจแทบตาย รีบให้เสิ่นฉีเขียนคำร้องและทำนองประสานเสียงให้เสร็จ แล้วปริ้นต์ออกมา
ทั้งสองคนได้คนละแผ่น นั่งหรี่ตายิ้มแก้มปริบนโซฟาอ่าน
พวกเขาถึงกับนึกไปไกลว่าต้องใส่ชุดอะไรตอนร้องเพลงนี้ และออกแบบท่าทางเล็กๆ น้อยๆ บนเวทีให้โดดเด่นยังไง
ถึงกับยังคิดไปถึงความฮือฮาหลังจากแสดงเพลงนี้จบ
ตอนนี้ ข้อความบนหน้าจอของกัวเชียน ศิลปินอุปรากรปักกิ่งชื่อดัง ก็โผล่มาอีกครั้ง
[คุณฮวนเกอเทียนโฮ่ว ข้ามีเรื่องรบกวนอย่างไม่สมควร]
[เพลงอู่เจียโพเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมาก ผสมผสานอุปรากรกับเพลงป๊อปได้อย่างลงตัว มีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการเผยแพร่วัฒนธรรมอุปรากรในหมู่คนรุ่นใหม่!]
[ขอให้คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วช่วยโน้มน้าวเสิ่นฉีและพ่อแม่ของคุณ ให้อัดเพลงนี้แบบเต็มรูปแบบออกมาให้โลกรู้!]
[อีกทั้ง ข้าอยากแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องวัฒนธรรมอุปรากรกับเสิ่นฉีจริงๆ]
[ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากดึงเสิ่นฉีเข้าสมาคมอุปรากรและศิลปะพื้นบ้านหัวเซี่ย ให้คนหนุ่มคนนี้ช่วยเราเผยแพร่วัฒนธรรมอุปรากร มีอิทธิพลต่อคนรุ่นใหม่มากขึ้น!]
[เป็นตัวแทนอุปรากรยุคใหม่ของเรา!]
คำพูดของกัวเชียนทำให้เกิดความตื่นตะลึงในทันที
สมองของหลี่ฮวนเกอตอนนี้ก็อื้อไปหมด