สิบนาทีต่อมา เสิ่นฉีเปิดดนตรีประกอบ
ฟู่ฉิงจ้องกระดาษโน้ตเพลงแรกในมือด้วยความอยากรู้ สมองของเธอว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
เสียงขลุ่ยอันไพเราะดังขึ้น ตามด้วยเสียงพิณผีผา จากนั้นจังหวะสนุกสนานก็ดังขึ้น
ที่น่าตกใจคือ เครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างขลุ่ยและพิณผีผา กลับเข้ากับจังหวะสนุกสนานที่ดูดาษดื่นได้อย่างไม่ขัดหูเลย
กลิ่นอายของดินโชยมา ฟู่ฉิงสั่นสะเทือนไปทั้งตัวเป็นคนแรก
เสิ่นฉีตะโกนบอกเว่ยซูเฟิน: "เข้า!"
เว่ยซูเฟินเริ่มร้องตามจังหวะ
"ทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา~ใต้เขียวขจีดอกไม้บาน~~~"
"จังหวะแบบไหนที่โยกได้สุด ๆ~เสียงเพลงแบบไหนที่สนุกสุด ๆ~~~"
...
เสิ่นฉีตะโกนบอกเฉินอี้: "ประสานเสียง! เข้า!"
เฉินอี้ตั้งสติได้ในทันที เริ่มประสานเสียงกับเสียงหลักของเว่ยซูเฟิน
"สายน้ำคดเคี้ยวไหลลงมาจากฟ้า~ไหลสู่ทะเลดอกไม้นานาพันธุ์~~~"
เสิ่นฉีตะโกนอีกครั้ง: "เว่ยซูเฟิน! ร้องให้ยิ่งใหญ่กว่านี้ อย่ากลั้นเสียง!"
เว่ยซูเฟินเปิดเสียงของเธอมากขึ้นอีกครั้ง
เสิ่นฉีแนะนำต่อ: "เฉินอี้ ลดเสียงลงหน่อย แค่ให้เสียงก้องก็พอ!"
เฉินอี้ทำตามทันที
"เพลงที่เร่าร้อนคือความหวังของเรา~"
เสิ่นฉีตะโกน: "เว่ยซูเฟิน เต็มที่!"
"ถ้าจะร้อง ก็ต้องร้องให้สุดเหวี่ยง!"
เสิ่นฉีตะโกนต่อ: "เว่ยซูเฟิน ต่อเลย!"
"เธอคือเมฆงามที่สุดบนฟ้า~ให้ฉันเก็บเธอไว้ด้วยหัวใจ!"
เสิ่นฉีตะโกน: "เฉินอี้! ตะโกนดัง ๆ!"
เฉินอี้ตะโกนสุดเสียงทันที: "อยู่กับฉัน!"
ร่างของฟู่ฉิงสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด