เย่เนี่ยนชิวที่เปิดเผยตรง ๆ ทำให้ผู้ชมในห้องส่งสัญญาณหัวเราะกันครื้นเครง
หลี่ฮวนเกอเขินหน้าซ่าน ความงามอันเย้ายวนของเธอคล้ายกับเย่เนี่ยนชิวอยู่สามส่วน
หลี่เนียนเกิงหน้าตาหล่อเหลาสมชายวัยหกสิบกว่า เดินมาหาเสิ่นเสี่ยวคุน คว้าตัวเขามากอดไว้ในอ้อมแขนทันที
"ไอ้หนู คิดถึงตาจังเลย!"
แล้วหลี่เนียนเกิงก็เอาหนวดเคราของตัวเองมาจี้เสิ่นเสี่ยวคุน
เสิ่นเสี่ยวคุนตอนแรกยังเก้อเขิน แต่พอถูกจี้ก็หัวเราะคิกคัก รู้สึกได้ถึงความสนิทสนมของหลี่เนียนเกิงในทันที
หลี่ฮวนเกอมองภาพนี้แล้วก็วางใจได้เต็มที่
อีกด้านหนึ่ง เย่เนี่ยนชิวลากเสิ่นฉีไปนั่งที่โซฟา ไม่แม้แต่จะให้เสิ่นฉีไปรินน้ำชาให้ ก็เริ่มสั่งสอนเสิ่นฉีทันที
"แกกับหลี่ฮวนเกอมีลูกกันจริงเหรอ?"
เสิ่นฉียกสามนิ้วชี้ฟ้า ทำหน้าจริงจังเป็นอย่างยิ่ง พูดว่า:
"มี! มีแน่นอน!"
เย่เนี่ยนชิวไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ฉาบไปด้วยความสงสัย
"สามปีแล้ว! สามปีเต็ม ๆ แล้ว! พวกแกสองคน..."
เย่เนี่ยนชิวแอบมองเสิ่นเสี่ยวคุนแล้วพูดต่อ:
"พวกแกผลัดกันหลอกฉันอยู่นั่นแหละ รีบมีลูกคนที่สองและคนที่สามสิ จะได้มีน้องชายน้องสาวให้เสี่ยวคุน!"
"กำลังพยายามจริง ๆ นะคะ พยายามมากด้วย!" เสิ่นฉีพูดด้วยสีหน้าบริสุทธิ์
"พวกแกพยายามยังไง?"
"พวกเรา..."
[ฮ่า ๆ ๆ เหมือนเห็นแม่ฉันตอนเร่งให้มีหลานเลย]
[ว่าแต่ พ่อแม่ของฮวนเกอนี่เอาอกเอาใจเสี่ยวคุนเหมือนหลานแท้ ๆ เลยนะ]
[เสิ่นฉีไหวไหมเนี่ย? ไม่ไหวฉันไปเอง!]
[คุณป้าเอ๊ย หุ่นดี หน้าตาก็สวย หลี่ฮวนเกอนี่เหมือนแม่เขาจริง ๆ ด้วย]
เย่เนี่ยนชิวถลึงตาใส่หลี่เนียนเกิงหนึ่งที "เสี่ยวคุน มาหายายหน่อย"