บ้านพักของหลิวเยียน
หลังเฉินเสี่ยวซีไปแล้ว ท่าทีของหลิวชุยที่มีต่ออู๋เสี่ยวฝานก็เปลี่ยนไป
เธอหั่นผลไม้จัดเรียงบนจานหนึ่งจาน แล้วยกขึ้นไปเสิร์ฟบนระเบียง
เฉินเสี่ยวซีได้สั่งเสียไว้ว่า อู๋เสี่ยวฝานคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ให้หลิวชุยระวังตัวให้ดี
หลิวชุยที่เต็มไปด้วยความสงสัย จึงค่อย ๆ ทยอยสุภาพคุยกับอู๋เสี่ยวฝาน
“เอ่อ…คุณผู้ชาย ใกล้จะมืดแล้วนะคะ จะเข้ามาในบ้านไหมคะ”
อู๋เสี่ยวฝานส่ายหน้าเลื่อนลอย
“งั้น…ค่ำนี้มีอะไรที่อยากทานไหมคะ ฉันลงไปทำให้”
อู๋เสี่ยวฝานก็ส่ายหน้าอีก
หลิวชุยได้ยินเฉินเสี่ยวซีเล่าเรื่องของอู๋เสี่ยวฝานอย่างกระชับ ตอนนี้มองสภาพของอู๋เสี่ยวฝานอีกครั้ง จากที่แอบรู้สึกว่าเขาน่ารำคาญ กลับเกิดความสงสารขึ้นมานิด ๆ
ที่จริงเฉินเสี่ยวซีเคยมีพี่ชายหนึ่งคน เป็นคนทำไม่ดีทุกอย่าง ไม่ซื่อสัตย์ไม่ฟังคำสั่งสอน ต่อมาก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
ถ้ายังมีชีวิตอยู่ อายุคงใกล้เคียงกับอู๋เสี่ยวฝานตอนนี้
หลิวชุยถอนใจยาว ลงไปยังครัวชั้นหนึ่ง เตรียมจะทำอาหารเย็นให้อู๋เสี่ยวฝานสักหน่อย
อู๋เสี่ยวฝานมองจานผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ค่อย ๆ ยืดมือออกไปหยิบแตงโมชิ้นหนึ่งเข้าปาก
หวานนิด ๆ…
เมื่อไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเฉยชาของอู๋เสี่ยวฝานก็มีสีสันขึ้นมาสักนิด
ดวงตาที่เลื่อนลอยนั้น ก็เจือรอยเหี้ยมเกรียมขึ้นมาบ้าง
เสียงประตูชั้นล่างเปิดดังขึ้น หลิวเยียนกลับมาแล้ว
อู๋เสี่ยวฝานส่ายตัวเบา ๆ สีหน้าและแววตากลับคืนสู่ความเฉยชาดังเดิม
ต่อมา หลิวเยียนขึ้นชั้นสอง เดินมาหาอู๋เสี่ยวฝาน
กลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอหอมหวานดี แต่ในจมูกของอู๋เสี่ยวฝานกลับรู้สึกฉุนเจ็บ