หลังจากบทเปิดท่ามกลางกลิ่นอายโบราณจัดจ๋าน ท่าทีแบบงิ้วที่จัวอีอีไปขอฝึกจากอาจารย์โดยเฉพาะก็ปรากฏออกมา
“อุปรากรองก์เดียว~แพรแขนพลิ้วขึ้นลง~~~”
“ร้องเศร้าร้องพราก~ไม่เกี่ยวกับฉัน~~~”
“พัดเปิดพัดปิด~กลองก้องดังแล้วเงียบ~~~”
“ใจในเรื่องคนนอกเรื่อง~จะให้ใครพูด~~~”
……
เพื่อร้องเพลงนี้ให้ได้ดี จัวอีอีได้รับเพลง《ฉือหลิง》มาแล้วเช้าวันรุ่งขึ้นก็ไปเยี่ยมกัวเชียนปรมาณการงิ้วปักกิ่งโดยเฉพาะ และตั้งใจฝึกฝนตามติดอยู่นาน
ตอนที่กัวเชียนฟังครั้งแรก ก็รู้สึกว่าจัวอีอีมีพรสวรรค์ด้านการร้องงิ้วคุนฉวีมาก
หลังได้รับคำแนะนำเพียงเล็กน้อย เขารู้สึกว่าจัวอีอีร้องได้ดีไม่มีปัญหาแล้ว แต่จัวอีอีก็ยังพักต่ออีกหนึ่งวัน เพื่อขัดเกลาท่าทีของงิ้วคุนฉวีให้ลึกขึ้น และฝึกเสียงร้องให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น
ในจุดนี้ จัวอีอีเหมือนหลี่ฮวนเกอจริง ๆ
เมื่อดนตรีประกอบเข้มข้นขึ้น เสียงร้องแบบงิ้วอันบริสุทธิ์เหมือนของแท้ของจัวอีอีก็ผลุบโผล่ขึ้นมา:
“คนใต้เวทีเดินผ่าน มองไม่เห็นสีสันเก่า~~~”
“คนบนเวทีร้องเพลงพรากใจสลาย~~~”
“คำว่ารักลงน้ำหมึกยาก~เธอร้องต้องใช้เลือดประพันธ์~~~”
“ม่านเรื่องขึ้น~ม่านเรื่องลง~ใครคือแขก~~~”
……
[โอ้พระเจ้า! เสียงร้องแบบนี้สุดยอดจริง ๆ!]
[ฉันเรียนงิ้วคุนฉวีมา ยังร้องบริสุทธิ์ขนาดนี้ไม่ได้เลย เจ๋งมาก!]
[นี่ไม่ใช่สไตล์การแต่งเพลงของเสิ่นฉีเหรอ? ฟังเพราะจนระเบิด!]
[ฉันประกาศเลย: จัวอีอีอันดับหนึ่งของรอบแข่งนี้! ใครมาก็ไม่มีประโยชน์!]
[รอบนี้เป็นบุษบงสะท้านภูผาจริง ๆ เพลงเพราะทีละเพลง แต่ฉันก็ยังว่าอีอีอันดับหนึ่ง!]