“เชิญทุกท่านฟังเพลง——《ดอกหลานเฉ่า》!”
“การร้อง: เถาอาจี!”
……
“เชิญทุกท่านฟังเพลง——《อ่าวเผิงหูของคุณยาย》!”
“การร้อง: หวังหงลี่!”
……
เพลงเด็กสี่เพลงจบลง บริเวณลานโรงเรียนอนุบาลรุ่ยมู่เต๋อกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสนุกสนานอย่างเข้มข้น
พ่อแม่และเด็ก ๆ มีความสุขเต็มเปี่ยม ทั้งครูใหญ่และเหล่าคณะครูอาจารย์ก็ยิ้มแฉ่งทั่วหน้า
ชิวเหยียนตื่นเต้นจนสุดขีด ดีใจจนสุดขีด
“ฉัน……ฉันขอร้องสักเพลงได้ไหม” เธอถามเสิ่นฉี
“นายร้องอะไรเป็น” เสิ่นฉีถาม
ชิวเหยียนตอบว่า “เพลงเด็กที่นายแต่งไว้ฉันร้องได้ทั้งหมด ฉันขอร้อง《จับปลาไหล》ได้ไหม”
เสิ่นฉีพยักหน้า
เสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มประกาศชื่อบนเวที
“เพลงถัดไป——《จับปลาไหล》!”
“การร้อง: ชิวเหยียน!”
“นักดนตรีสำรอง: เสิ่นฉี โจวหวังเทาหลิน ”
เพลงนี้เหมาะกับผู้หญิงจริง ๆ ชิวเหยียนแม้ฝีมือการร้องและเทคนิคจะเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่เพี้ยน
[ไม่เลวนี่นา ชิวเหยียนร้องเพลงเป็นด้วยเหรอ]
[เพลงเด็กมันก็เพื่อปลูกฝังความรู้สึกทางดนตรีให้เด็ก ๆ ขอแค่ไม่เพี้ยน เสียงเพราะ เพลงเด็กก็เพราะแล้ว]
[แต่ก่อนฉันรู้สึกว่าชิวเหยียนดูร้าย ๆ ยังไงไม่รู้ แต่วันนี้เห็นความบริสุทธิ์บนใบหน้าเขาแล้ว]
[เสิ่นฉีเหมือนจะเปลี่ยนคนได้เยอะเลยนะ ลองนึกดูซิ ทั้งสามบ้านไป๋ชิงเหอ หลินเซียวลู่ ซูซิงจู……]
[เสิ่นฉีไม่ได้ถูกพระเจ้าส่งมาจัดการวงการบันเทิงใช่ไหมเนี่ย]
[ไม่ใช่แล้ว ทำไมเสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนถึงไม่ได้ร้องบ้างล่ะ]
……
ในชั่วขณะนั้น ชิวเหยียนรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า
ก่อนหน้านี้เขาแต่งเพลงป๊อปมานับไม่ถ้วน ไม่ว่านักร้องฝีมือดีแค่ไหน ตอนร้องเพลงของชิวเหยียน ชิวเหยียนก็ไม่เคยมีความสุขมาก่อนเท่ากับวินาทีนี้