"พี่คะ... วันนั้นพี่รู้ใช่ไหมว่าในเหล้ามียาพิษ"
เมื่ออู๋เสี่ยวฝานถามประโยคนี้ออกมา ท้องฟ้าสดใสไร้เสียงในวันนั้นก็เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางอากาศ
ข้อความดันในห้องถ่ายทอดสดหยุดนิ่งในพริบตา!
คนนับไม่ถ้วนตัวแข็งทื่อไปทั้งสมอง!
เสิ่นฉียิ้มบางแล้วพยักหน้า
"ผมไม่ดื่มเบียร์อุตสาหกรรมอยู่แล้วจริง ๆ"
เผู่อี้เฉิงที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นฉีก็อึ้งไปเลย
"ไม่ใช่... เบียร์อุตสาหกรรมกับคราฟต์เบียร์... มันมีสักหน่อยที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหรอวะ"
อู๋เสี่ยวฝานยิ้มเหยเก แล้วก็พูดจาสร้างความตื่นตะลึงอีกครั้ง
"พี่คะ จริง ๆ ผมไม่ได้ลงยาพิษ!"
"ผมสู้ใจกับตัวเองจริง ๆ ลังเลจริง ๆ แต่เส้นสุดท้ายในใจผมมันบอกว่า ผมลงพิษให้พี่ไม่ได้!"
"วันนั้นตอนที่เราสองคนดื่มกัน ผมคิดไว้เลยว่า ถ้าสุดท้ายไม่ไหวจริง ๆ ผมจะดื่มเอง พิษที่ไม่ถึงตายแต่ก็พอจะทำให้ผมกลายเป็นคนโง่น้ำลายไหลเต็มปากได้"
"อย่างนั้นผมก็จะได้หลุดพ้นไป"
เสิ่นฉียิ้มแฉ่ง สับหัวผักกาดหอมเป็นเส้น ๆ ตุบ ๆ ตับ ๆ
"อย่างน้อยต่อหน้าผม ผมก็จะห้ามเจ้านายนั่นไว้"
อู๋เสี่ยวฝานอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าเผยความรู้สึกซาบซึ้ง
เขาลูบหัวเสี่ยวเตี้ยนอีกครั้ง
"ดังนั้นนะ การลงพิษใครมันผิด!"
"เรื่องนี้ก็ประมาณนี้แหละ ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน วันนี้บอกเจ้าเพราะฉันต้องการจังหวะที่เหมาะสมในการพูดมันออกมา"
"พวกเจ้าทุกคนเป็นเด็กดี ห้ามเอาแบบฉันเป็นแบบอย่างนะ!"
หลักสูตรในสถานสงเคราะห์แสงแดดมีวิชากฎหมายรวมอยู่ด้วย
เสี่ยวเตี้ยนรู้เรื่องนี้บ้าง
"แล้ว... แล้วพี่จะต้องเข้าคุกไหมคะ"