“ทำไมฉันถึงเดาให้หวังเถียะจูไปเลยล่ะ?” หมึกยักษ์ถาม
สกรีนข้อความสดวุ่นวายไปหมด
[ทำไมเหรอ? ก็เพราะหวังเถียะจูไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาไง]
[คนอื่นติดอันดับ 5 ของบอร์ดรวมการแข่งขันคัดเพลงแนวหัวเซี่ย ก่อนหน้านี้ยังมีเพลงฮิตอย่าง《ในฤดูใบไม้ผลิ》และ《เด็กชายเก่า》มาแล้ว ย่อมมีคุณสมบัติเป็นกรรมการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการได้สบาย]
[ผลงานก็ถือว่าพอแล้ว แต่นายแน่ใจเหรอว่าตอนรับสมัครนักร้อง หวังเถียะจูจะไม่เผลอรับกวีสายหมอกแล้วเข้ามาด้วยกันซักสามสี่คน?]
[ถึงฉันจะเป็นแฟนพี่เถี่ยจู แต่ฉันก็รู้สึกจริง ๆ ว่าพี่เขาไม่เก่งเรื่องพวกนี้]
[ครั้งนี้หมึกยักษ์คงเดาผิดแล้วมั้ง]
หมึกยักษ์หัวเราะฮือฮาในลำคอ
“หวังเถียะจูเป็นตัวตนที่พิเศษมากคนหนึ่งในวงการของเสิ่นฉี ตอนนี้ผลงานของเขาก็เพียงพออยู่แล้ว ยังไงเสียแม้หวังเถียะจูจะไม่ถนัดเรื่องนี้ เสิ่นฉีก็ต้องใช้เขาอยู่ดี!”
“คนอื่นผลงานไม่ถึงขั้นหวังเถียะจูยังได้เป็นเลย ส่วนหวังเถียะจูเองเพราะเรื่องภูมิหลังที่มา ไม่แน่ว่าอาจรู้สึกด้อยค่ากับตัวเอง”
“หวังเถียะจูเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เสิ่นฉีถือเป็นเพื่อนแท้ ดังนั้นเสิ่นฉีต้องไม่ปล่อยให้เขามีเรื่องก้าวข้ามทางจิตใจที่ติดขัดแน่นอน!”
“นี่คือเหตุผลข้อที่หนึ่งที่ฉันเดาว่าหวังเถียะจูจะได้เป็นกรรมการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการ!”
เหล่าเน็ตไอดอลจำนวนไม่น้อยพยักหน้าหงึกหงัก
มีเหตุมีผลดีจริง!
“แถมจากการที่หวังเถียะจูเคยแต่งกวีนิพนธ์ไปโหวตเชียร์ให้คนอื่นมาก่อน ก็เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ชอบแสดงฝีมือมาก”