เสิ่นฉีพลันตะลึงงัน มองเสิ่นเสี่ยวคุนอย่างงงงวย!
สมองของเขาหมุนติ้วคิดอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ดูเหมือนที่เสี่ยวคุนพูดจะไม่มีผิดแม้แต่นิดเดียว
ท่าทางเหม่อลอยของเสิ่นฉีทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนขำ
ข้อความบนหน้าจอราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม "ไม่มีปัญหา" "เสี่ยวคุนสุดยอด"
หลี่ฮวนเกอหัวเราะลั่น เริ่มกอดท้องตามจัวอีอี ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ก็หัวเราะจนน้ำตาเล็ด
ใช่แล้ว ๆ เสิ่นฉี แกจะไม่ได้กลายเป็นเต่าที่ทั้งคิดถึงและบำรุงร่างกายอย่างนั้นเหรอ?
แต่ทุกคนกลับมองข้ามปัญหาหนึ่งไป นั่นคือดูเหมือนไม่มีใครสนใจเหลียงปินและจี้หมิงอีกแล้ว
รัศมีของซีอีโอระดับสูงและราชาเพลงสลายหายไปราวกับเมฆดำถูกแสงอาทิตย์ฉาย
เรตติ้งหลายแสนคนหายไปสิ้นเมื่อเทียบกับเรตติ้งกว่ายี่สิบล้าน
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตลกมาก]
[เสิ่นฉีดูเหมือนจะทำได้ทุกอย่าง มีก็มีเพียงเสี่ยวคุนที่บางครั้งจะเอาชนะเสิ่นฉีได้]
[ได้ทั้งปลาและหมีก็ไม่ได้ แต่แกกลายเป็นอุ้งตีนหมีที่กำปลาไว้ได้นะ]
[เสิ่นฉีผู้ชาญฉลาดกลับมีทีท่างี่เง่าแบบนี้ด้วยเหรอ?]
มองดูท่าทางงงงวยน่าเอ็นดูของเสิ่นเสี่ยวคุน เสิ่นฉียังไม่ฟื้น
เสิ่นเสี่ยวคุนถามอีก:
"ที่ฉันพูดมันเข้าท่าใช่ไหมล่ะ? คิดดูสิ ตั้งแต่ที่แกตกลงกับแม่ฉันว่าเธอดูแลเรื่องนอกบ้านแกดูแลเรื่องในบ้าน แล้วทำไมแกจะดูแลทั้งสองอย่างไม่ได้ล่ะ?"
"ถ้าทำได้แบบนั้น แกก็จะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ!"