หลี่เนียนเกิงหน้านิ่วปิดสายด้วยความโกรธ พอดีเห็นเสิ่นฉีเดินมา
เขาคว้าแขนเสิ่นฉีจะลากออกไปทันที เย่เนี่ยนชิวรีบเข้ามาขวาง
"จะไปไหน?"
"พวกต้าไห่รับงานศพมา รอบเที่ยงต้องแสดงแล้ว โดนแย่งงานไปซะก่อน!" หลี่เนียนเกิงพูดด้วยความโมโห "พวกนี้เป็นเพื่อนเก่าฉันทั้งนั้น จะให้ฉันนั่งเฉยไม่ได้!"
"ห้ามไป!" เย่เนี่ยนชิวตะโกนทันที "คราวก่อนยังไม่เข็ดอีกเหรอ? อายุปูนนี้แล้วยังไปแย่งงานเขาอีก พวกป้าๆ ลุงๆ เกือบโดนจับไปขังคุก!"
หลี่เนียนเกิงหน้านิ่งไปทันที
"ไม่ใช่... วงไวท์ริบบอนเขาไม่เล่นตามกติกา ทุกทีเราตกลงกันไว้แล้ว เขาไม่ยอมโดดเข้ามาแทรก จะไม่ให้โกรธได้ยังไง!"
"แล้วนั่นเป็นเหตุให้ไปชกต่อยกับเขาเหรอ? เก่งนักนะหลี่เนียนเกิง มีป้าๆ คอยเชียร์ข้างๆ ด้วย สนุกมากเหรอ?"
"ดูสิ ดูสิ เรื่องป้าเชียร์มันเกี่ยวอะไรด้วย!"
เห็นทีท่าว่าคนแก่สองคนจะทะเลาะกันใหญ่ เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนรีบเข้าไปห้าม
ตอนนั้นเอง หวังต้าไห่ก็โทรมาอีกครั้ง
"เปิดลำโพง!" เย่เนี่ยนชิวสั่งด้วยความโกรธ
พอรับสายและเปิดลำโพง เสียงหวังต้าไห่ที่โกรธจัดก็ดังขึ้น
"เหลาเหลีย วงไวท์ริบบอนมันช่างน่าโมโหจริงๆ! ที่สำคัญคือไอ้แก่ซุนนั่นแหละ!"
"ตอนอยู่กับเราเมื่อก่อนก็ดูดีอยู่หรอก สองวันก่อนขโมยโน้ตเพลง "เพลงแห่ศพใหญ่" ที่เสี่ยวเสินแต่งให้เราไป แล้วก็ไปเข้าข้างศัตรู!"