"ลุงสองคนที่นั่งกินข้าวโต๊ะข้าง ๆ ดุอาเจ๋อไม่กี่คำ แต่อาเจ๋อกลับแหย่หน้าล้อพวกเขา!"
"แม่อย่างหลิวรูเหยียนก็ทำเหมือนแม่ของซือเจ๋อ หันไปขนคิ้วจ้องลุงสองคนนั้นเต็ม ๆ แถมยังชมอาเจ๋ออีกว่ากล้าหาญซะด้วย"
"พอได้รับคำชม อาเจ๋อก็ยิ่งดีใจใหญ่ เขาเลยอยากแกล้งคนต่อ เพื่อให้แม่ชมอีกรอบ"
"เลยรอจังหวะที่ลุงสองคนนั้นหายตัวไปชั่วครู่ แล้วอาเจ๋อก็หยิบนาฬิกาข้อมือ กุญแจรถ ของประดับ กระเป๋าสตางค์ กับเอกสารของพวกเขา… โยนทิ้งลงหม้อหม้อแห่งที่กำลังเดือดจนหมด!"
ณ จุดนี้ เด็ก ๆ หลายคนหัวเราะครืนออกมา
นี่ไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่ฟานซือเจ๋อทำเลยหรอกหรือ?
เรื่องที่คุณพ่อเสี่ยวคุนเล่าต้องเป็นเรื่องจริงแน่ ๆ!
"พอลุงทั้งสองกลับมา ก็โกรธจัดมาก!"
"แต่หลิวรูเหยียนกับอาเจ๋อไม่แคร์เลย ไม่ยอมชดใช้ ยังพูดปากแข็งว่าผู้ใหญ่แท้ ๆ จะมาคิดถี่ถ้วนกับเด็กเล็กทำไม"
"ยังบอกอีกว่าเด็กเล็กก็ไม่ต้องเข้าคุกอะไรนี่นา"
เสิ่นฉีมองไปยังฟานซือเจ๋ออย่างยิ้ม ๆ เห็นเด็กอ้วนนั่นหน้ายังคงเปี่ยมสำราญ
เหมือนกับว่าอาเจ๋อในเรื่องที่เสิ่นฉีเล่าก็คือเขา กำลังช่วยฟานซือเจ๋อสร้างอิทธิพลให้แน่นแฟ้นขึ้นท่ามกลางเหล่าเด็ก ๆ
หลิวเยียนมองภาพตรงหน้านี้ ก็ไม่ได้นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งก่อน ฝั่งฟานเจี้ยนเองก็นึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาพร้อมกัน
ครั้งนั้นฝั่งฟานเจี้ยนออกหน้าจัดการ ก็แค่จ่ายค่าชดเชยไปเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
อีกฝ่ายสืบผ่านความสัมพันธ์จนรู้ว่าฝั่งฟานเจี้ยนกับหลิวเยียนมีพลังขนาดไหน ก็ไม่กล้าคิดถี่ถ้วนมาก เรื่องเลยเลยราวปลา
ฟานเจี้ยนกับหลิวเยียนแทบนึกขึ้นได้พร้อมกันว่า นี่เหมือนกับวิธีที่ครอบครัวของพวกเขาใช้มาโดยตลอด
……
[ชังชะมัด! ถ้าฉันเจอเด็กดื้อแบบนี้ ฉันหยิบเขายัดลงหม้อหม้อแห่งเลย]