ชายแขกทั้งสี่ก็ยืนอยู่บนเวที
หญิงแขกทั้งสี่นั่งอยู่ด้านล่างกรี๊ดร้องโหวกเหวก
"โอ้ยยย ร้องเพลงซะจัด ๆ ไปเลย!"
"เต่าลั่ง นายห้ามร้องแนวอิเล็กโทรนิกนะ!"
"ฉีฉีสู้ ๆ !"
"หลี่หย่าสู้ ๆ !"
หนุ่มทั้งสี่ยิ้มเล็ก ๆ ให้กัน แล้วเสียงดนตรีประกอบก็ดังขึ้น
อู๋เสี่ยวฝาน: "ย่ำอยู่กับทาง ระหว่างการเดินทาง เธอจะไปไหน~เวีย~เวีย~~~"
[เฮ้อ……โอ้พระเจ้า! แน่ใจนะว่าเสียงนี้เป็นอู๋เสี่ยวฝาน?]
[ถึงฉันก็ไม่เชื่อ แต่ที่นี่ไม่มีทางลิปซิงก์ได้จริง ๆ ]
[เสียงเวียยะเวียยะนี้ทำฉันมึนตึ๊บไปหมดแล้ว]
[มึนตึ๊บพระเจ้า ทำไมรู้สึกว่าจะติดใจผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ขึ้นมาแล้ววะ?]
หลี่เหนียนเหนียน: "เปราะบาง แต่ภูมิฐาน นั่นเคยเป็นตัวฉันมาก่อน~~~"
หลี่หย่า: "เดือดพล่าน ไม่หยุดนิ่ง เธอจะไปที่ไหน~เวีย~เวีย~~~"
โจวฉีฉี: "ลึกลับเหมือนปริศนา เงียบสงบ เรื่องราวนี้เธอกำลังฟังอยู่จริงไหม~~~"
หญิงแขกทั้งสี่ตะโกนพร้อมกัน: "ฟังอยู่!"
เสิ่นฉีกับจี้หมิงนั่งอยู่ด้านล่างเวที ต่างคนต่างถือกระป๋องเบียร์ ชนกระป๋องกันเบา ๆ แล้วจิบหนึ่งคำ
"วัยหนุ่มสาวมันดีจริง ๆ ……"
"เฮ้อ……ฉันก็ยังเด็กอยู่ แกสิแก่!"
"……"
เสิ่นฉีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ก้อนเมฆลอยผ่านไป ทำให้พระจันทร์อันสว่างไสวปรากฏขึ้น
โจวฉีฉี: "ฉันเคยข้ามขุนเขาและมหาสมุทร เดินผ่านฝูงชนนับล้าน"
หลี่หย่า: "ฉันเคยมีทุกสิ่งในความครอบครอง แต่พริบตาเดียวก็กระจัดกระจายเหมือนควัน"
หลี่เหนียนเหนียน: "ฉันเคยสิ้นหวัง ผิดหวัง จนหมดสิ้นทุกเส้นทาง"