เสียงร้องของอาฮานที่แฝงความตกใจเล็กน้อยทำให้จี้หมิงและอีกสองคนอึ้งงงไปชั่วขณะ!
อะไรนะ?
ปลาเก๋า?
ปลาไหล?
ของกินระดับนี้พวกเขาไม่ใช่ว่ากินไม่ได้ สำหรับพวกเขามันไม่ใช่เรื่องอะไรเลย!
แต่ในสภาพแวดล้อมแบบรอดชีวิตบนเกาะร้างนี่ ใครสักคนที่หาปลาไหลกับปลาเก๋ามาได้ นั่นก็เท่ากับเป็นเทพผู้มาจากฟ้าเลยล่ะ!
[ไม่ไม่ไม่ คนหื่นนี่โอกาสได้ปลาเก๋ายากมาก แต่ปลาไหลสิมีหวังแน่!]
[ใช่ ปลาไหลอยู่แถวที่เสิ่นฉีตกปลานั่นแหละ ถ้ามีปลาเน่าปลาเหม็นโผล่ตามซอกหิน ปลาไหลจะกลืนกินเข้าไปในพริบตา]
[บ้านฉันทำงานหาอาหารทะเลตามชายฝั่งเป็นอาชีพ เบ็ดที่เสิ่นฉีเก็บมานั้นตกปลาไหลตัวเล็กไม่ได้ ถ้าจะได้ต้องเป็นตัวใหญ่ แต่ที่แถวนี้มีหวังจริง เพราะระบบนิเวศยังไม่ถูกทำลายเลย]
[โอ้พระเจ้า! ถ้าได้ปลาไหลตัวใหญ่จริง เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนจะขึ้นคุณลอยไปไกลเลยสิ!]
......
ซูซิงจูกับอีกสองคนตึงเครียดขึ้นมาทันที!
พวกนางยินดีที่จะไม่ให้สามีและลูกได้กินปลาไหล มากกว่าที่จะยอมให้เสิ่นฉีตกได้
สายตาของคนทั้งเน็ตจ้องล็อกอยู่ที่ตัวเสิ่นฉีคนเดียว
อาฮานเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ หน้าเหม่นยกขึ้นแล้วพูดว่า
"สิ่งที่เขาทำได้ฉันก็ทำได้หมด แต่ตอนนี้เราไม่มีเครื่องมือ!"
"ถ้าทุกคนอยากได้ปลามากินด้วย เราต้องค้นหาต่อที่ชายหาด หาเบ็ดกับเส้นเบ็ดที่คนเคยมาก่อนทิ้งไว้!"
จี้หมิงกับอีกสองคนตาแดงก่ำ สี่ครอบครัวพากันพาลูกออกตามหา
เสิ่นฉีลองดูสองจุดแล้วยังไม่ได้อะไรเลย พอถึงซอกหินที่สาม เสิ่นฉีเพิ่งหย่อนเบ็ดลงไป เสิ่นเสี่ยวคุนตะโกนออกมาทันที
"มี! มี! มี!"
"เมื่อกี้มีอะไรสีเทาคล้ายงูใหญ่ลอดผ่านไป!"