หลังกระทรวงวัฒนธรรมยกย่องฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ในความก้าวหน้าที่มีต่อวงการบันเทิงของหัวเซี่ย คนในวงการหลายคนต่างสูดดมกลิ่นอายบางอย่างได้
เรือใบของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เป่าแตรเตรียมออกเดินทางไกลแล้ว!
เรื่องอื้อฉาวของเสิ่นฉีที่เคยจะพังยับ ได้จางหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไม่เหลือแม้แต่คลื่นลมเล็ก ๆ
หรือถ้าจะมีเหลืออยู่บ้างกลางมหาสมุทรอันสงบนิ่ง ก็คงเป็นเพียงคลื่นลูกเล็ก ๆ ที่พลิกตัวขึ้นมาจากการที่จินหลินออกมาด่าว่ากล่าวทุกวันเพื่อหวังสร้างกระแสแบล็กเรด
หลายคนในใจลึก ๆ ล้วนรู้ดีว่า มหาสมุทรที่สงบนิ่งแล้วนั้น เรือใบของฮวนเกอเอนเทนเมนต์จะแล่นไปได้ไกลแค่ไหน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับหลี่ฮวนเกอหรือฟู่ฉิง แต่ขึ้นอยู่กับเสิ่นฉีผู้เป็นคนหางเสือต่างหาก
ช่วงบ่ายแบบนั้น คนหางเสือไปรับเสิ่นเสี่ยวคุนที่โรงเรียนอนุบาล
ก่อนจะขึ้นรถ เสิ่นฉีมีคนมีดึงแขนไว้
เสิ่นฉีแทบจำไม่ได้เลยว่าเป็นใคร
“โอ้พระเจ้า! เหลียงปิน?”
เหลียงปินตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความดำด้ำ เคราหนวดรกครึ้ม สวมแจ็กเก็ตขนเป็ดตัวหนึ่งที่แต่ก่อนเขาแม้แต่จะแลมองก็ไม่ดู
เสิ่นฉีเชื่อมโยงคนตรงหน้าเข้ากับเหลียงปินคนเดิมที่แต่งตัวเนี้ยบพร้อมสูทเป็นผู้ดีชั้นสูงไม่ได้เลยจริง ๆ
แต่ใบหน้าของเหลียงปินกลับไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อย กลับยิ้มบาง ๆ
“ผมมารับสือเจ…”
เสิ่นฉีจึงก้มลงมอง เห็นเหลียงปินกำมือเจ้าตัวเล็กไว้
ฝานสือเจกำลังสบตากับเสิ่นเสี่ยวคุน
คู่เพื่อนซี้เมื่อวันวาน ที่เคยนอนรวมเตียงกันที่บ้านเสิ่นฉีนับไม่ถ้วน ไม่ได้พูดกันมานานแสนนานแล้ว
หลิวเยียนแม่ของฝานสือเจทำเรื่องที่ทำร้ายทั้งเสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอมานักต่อนัก ธรรมชาติที่โตเกินวัยของเสิ่นเสี่ยวคุนจึงตัดขาดกับฝานสือเจไปนานแล้ว