“ตั้งแต่เจ้าจากไป ความอบอุ่นก็หายไปพร้อมเธอ~ รอคอยอยู่บนเส้นทางหิมะอันยาวไกล~~~”
“ได้ยินเสียงลมหนาวโหยหวนเช่นเดิม~ มองไปสุดลูกหูลูกตาไม่เห็นขอบฟ้า สายลมเหมือนมีดบาดแก้มฉัน~~~”
“รอไม่ถึงวันที่ขอบฟ้าทะเลตะวันตกจะเป็นสีคราม~ เงียบงันไร้คำกับทุ่งหญ้าสูงอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต~~~”
……
[ฮืม… นี่คือสไตล์เพลงพื้นบ้านของภาคตะวันตกเฉียงเหนือพวกเรา! ชัด ๆ สไตล์หัวเซี่ย!]
[มันทำให้ฉันนึกถึงทุ่งหญ้าสูงและภูเขาหิมะชายแดนที่ฉันปกป้องมากว่าสิบปี สิบกว่าปีในราชการทหาร สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดคือไม่ปล่อยให้ผืนแผ่นดินของประเทศเล็กลงแม้แต่หนึ่งตื้น!]
[สามีฉันเคยเป็นทหารที่เสียชีวิตตอนสร้างถนนบนเทือกเขาคุนหลุน ฉันคิดถึงสามีจัง]
[คนที่แข็งแกร่งจริงไม่ใช่คนที่ไม่มีน้ำตา แต่คือคนที่มีน้ำตาแล้วยังวิ่งต่อไป!]
[ไม่กลัวเพลงเพราะ กลัวแค่เนื้อเพลงมันลงไปถึงหัวใจ! อยากบินไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือสักที หิ้วขวดเหล้าเอ้อเกวียนโถว ใส่หูฟังฟังเพลง《บทเพลงรักทะเลตะวันตก》เพลงนี้]
……
คนในสนามร้องไห้กันครักคัก!
คนดูถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอนับไม่ถ้วนต่างรู้สึกร่วมกันจนได้!
การแข่งขันคัดเพลงสไตล์หัวเซี่ย ตอนที่สี่ กลับมีเพลงที่ซาบซึ้งถึงหัวใจปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ด้วยเรื่องราวเบื้องหลังของเพลงที่กวาดน้ำตาไปทั่ว
หลี่ฮวนเกอกับฟู่ฉิงที่นั่งดูถ่ายทอดสดอยู่ก็ร้องไห้!
“ไม่เข้าใจจริง ๆ… เสิ่นฉีนี่มันเคยไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือมาก่อนเหรอ?” ฟู่ฉิงถาม
หลี่ฮวนเกอเช็ดน้ำตาแล้วพูดอย่างมั่นใจ “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! สามกว่าปีนี้ไม่มีทาง ตอนรู้จักกันเขาอายุยี่สิบต้น ๆ เอง เด็กหนุ่มจน ๆ ที่ออกมาจากสถานสงเคราะห์ จะไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ยังไง?”