โอ้พระเจ้า!
จบแล้ว!
สิ่งที่คุยกันเมื่อกี้ ไม่ได้ถูกคนในห้องถ่ายทอดสดได้ยินหมดหรอกนะ?
สามเสี่ยผู้เชิ้อชื่อฝากความหวังไว้ว่าเสียงของพวกเขาต้องต่ำพอ!
คนดูก็เลยไม่ได้ยินชัดจริง ๆ แต่ท่วงท่าของสามเสี่ยผู้เชิ้อชื่อน่ะ เห็นได้ชัดเจนมาก
[สามคนนั้นกำลังซุบซิบอะไรกันนะ?]
[ฉันสงสัยมาตลอดว่าสามคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงมีภาพพวกเขาโผล่มาเป็นระยะ ๆ?]
[นั่นคือสามเสี่ยผู้เชิ้อชื่อ นักวิจารณ์เพลงที่มีชื่อเสียงของหัวเซี่ย]
[อะไรนะ? สามคนนั้นก็เป็นนักวิจารณ์เพลงเหรอ? รายการเพลงเรียลลิตี้นี้ นักวิจารณ์เพลงไม่ใช่มีแค่สี่คนทางนู้นแล้วเหรอ?]
[เหลือเชื่อจริง ๆ งั้นฉันไปก็ได้!]
……
"Far farther farther far~Farther ther far farther far far~~~"
"ข้ามพร่างลงสู่หนองน้ำของธรรมชาติมนุษย์~ใครที่ไหนจะรอดพ้นจากการเปื้อนได้จริง~~~"
"เราอาจ~ลืม~และให้อภัย~แต่ต้องรู้ความจริงให้ได้~~~"
……
"ฉันได้ยินเสียงฝีเท้า ส้นรองเท้าหนังนุ่มที่คาดไว้~~~"
"เขาเปิดประตูออก~ลมยามค่ำพัดโคมน้ำมันโยกสะท้าน~~~"
"เครื่องพิมพ์ดีดหยุดอยู่ที่นามของฆาตกร~ฉันหันกายกลับ~~~"
"ฟ้ายามราตรีแห่งเวสต์มินสตาร์เริ่มเดือดพล่าน~~~"
……
ใต้เนื้อเพลงแร็ปที่หลี่ฮวนเกอร้องต่อเนื่องรัว ๆ ท่าทางการแสดงก็ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าก็เร่าร้อนขึ้นทุกที
ผู้ชมนับไม่ถ้วนในตอนนี้ต่างเกิดภาพลวงตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ภาพลวงตานั้น ผู้ชมกลับอธิบายไม่ได้
มันทำให้ผู้ชมนับหมื่นนับแสนที่ชมการแสดงของหลี่ฮวนเกอรู้สึกทรมาน รู้สึกว่าตัวเองต้องการคำตอบสักอย่าง
ท่ามกลางความรู้สึกเหมือนถูกกัดเล็บกัดปลายมือ ดนตรีก็เงียบลงฉับพลัน แล้วเริ่มกลายเป็นท่วงทีที่ช้าลงนุ่มลง
เหมือนหนังสยองขวัญสืบสวนเล่มหนึ่ง ที่บัดดลไขคดีได้จนเจอตัวฆาตกรตัวจริง