“เฉินมู่หนิงต้องร่วมรายการ《ฉันใช่นักร้อง》แน่นอน เหตุผลมีสองข้อ!”
“ข้อแรก เธอจำเป็นต้องใช้ซีรีส์วาไรตี้ตอนนี้ยืนยันตำแหน่งราชินีคนแรกของเธอ!”
“ข้อที่สอง ถ้าเธอไม่ร่วม กระแสสังคมต้องกล่าวหาว่าเธอไม่มีความกล้า ไม่สมควรอยู่ในตำแหน่งราชินีคนแรก!”
หลี่ฮวนเกอหรี่ตาลง ภาพของเสิ่นฉีผุดขึ้นในหัว
“นี่แหละคือความเก่งของเสิ่นฉี มันคือการวางกับดักแบบเปิดเบื้องหน้าโดยตรง บังคับให้เฉินมู่หนิงไม่ร่วมก็ไม่ได้!”
“ที่ตอนนี้ถึงโทรมาก็เพื่อแสดงท่าทีที่พองโตเท่านั้น เมื่อเฉินมู่หนิงถึงกับใช้เล่ห์เหลี่ยมระดับต่ำขนาดนี้ แปลว่าในใจเธอเองก็ไม่มั่นใจในตำแหน่งของตัวเองแล้ว!”
ฟู่ฉิงเข้าใจในทันที แล้วทอดถอนใจ “วิธีคิงแบบปีศาจจริง ๆ!”
หลี่ฮวนเกอยิ้ม “ฉันก็เพิ่งมาเข้าใจเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่เสิ่นฉีเขาคิดทะลุทะลวงตั้งแต่ก่อนจะลงมือทำสิ่งนี้แล้ว”
“พวกเราทำก้าวหนึ่งคิดไปอีกก้าว และคิดว่าเสิ่นฉีทำก้าวหนึ่งคิดไปสามก้าว แต่ความจริงคือเขาทำก้าวหนึ่งคิดไปถึงแปดก้าว!” ฟู่ฉิงชื่นชม “เหมือนกับเรื่องลมในใจกว้างกับชั้นบรรยากาศที่กระจายตัวออกไปนั่นแหละ”
ฟู่ฉิงเหมือนจะรู้สึกว่าการเปรียบเทียบแบบนี้มันเข้าสไตล์ของเสิ่นฉีดี ต้องมีชื่อเรียกเฉพาะซะหน่อย จึงพูดว่า
“ในวงการบันเทิงมีมังกรอยู่เพียบ มังกรส่วนใหญ่คิดได้ก้าวเดียว พวกเก่งกว่านั้นหน่อยก็คิดได้สามก้าว!”
“แต่เสิ่นฉีคือมังกรสวรรค์ที่คิดได้แปดก้าว!”
“เขาคือ ‘มังกรสวรรค์แปดก้าว’!”
โทรศัพท์ของเฉินมู่หนิงยังคงดังต่อเนื่อง แต่หลี่ฮวนเกอกลับคุยกับฟู่ฉิงไปเรื่อย ๆ ไม่รับสาย